RBLIM 191125 perikelen rond samenwerkingsovereenkomst letselschadepraktijk

4.1.

4.2.

Ten aanzien van vorderingen 1.a en 2.a gaat het om de vraag of [gedaagde] gehouden is de samenwerkingsovereenkomst deels nog na te komen en/of hij aansprakelijk is voor de schade die [eiseres] stelt te hebben geleden naar aanleiding van een gestelde niet-nakoming en/of onrechtmatige handelingen van [gedaagde] gedurende de looptijd van de samenwerkingsovereenkomst. Daarover overweegt de rechtbank als volgt.

4.3.

Het beroep van [eiseres] op (niet-)nakoming ziet op de verplichtingen voortvloeiende uit de samenwerkingsovereenkomst. Om te kunnen spreken van een verplichting tot nakoming door [gedaagde] van de samenwerkingsovereenkomst dan wel een tekortkoming van [gedaagde] in de nakoming daarvan, moet vaststaan dat [gedaagde] zich heeft verbonden tot nakoming van een of meerdere van die verplichting(en) voortvloeiend uit de samenwerkingsovereenkomst. Partijen zijn het erover eens dat de samenwerkingsovereenkomst tot stand is gekomen tussen in ieder geval [eiseres] en Call Cogens. In geschil is of [gedaagde] zich ook in persoon aan die overeenkomst heeft gebonden.

4.4.

[eiseres] heeft erop gewezen dat de samenwerkingsovereenkomst is ondertekend door [naam bestuurder] en [gedaagde] zowel in persoon, als in hun hoedanigheid van bestuurders van [eiseres] en Call Cogens. Omdat [naam bestuurder] zijn twijfels had bij [gedaagde] , was het belangrijk dat hij ook in persoon de samenwerkingsovereenkomst zou ondertekenen en zodoende borg zou staan voor alle verbintenissen die uit die overeenkomst voortvloeien, aldus [eiseres]

4.5.

[gedaagde] heeft aangevoerd dat enkel [eiseres] en Call Cogens contractspartij zijn bij de samenwerkingsovereenkomst en dat de woorden “in persoon”, opgenomen in de tekst van die overeenkomst, niets betekenen. Uit hetgeen partijen naar voren hebben gebracht, is volgens [gedaagde] duidelijk dat het de bedoeling was dat [eiseres] haar letselschadepraktijk zou overdragen aan Call Cogens. Dat [naam bestuurder] en [gedaagde] daartoe enkel als bestuurders en niet tevens in persoon hebben gehandeld, blijkt, aldus [gedaagde] , bovendien uit de keuze van [eiseres] om [naam bestuurder] niet als partij in de onderhavige procedure te betrekken, alsmede uit haar stellingen die impliceren dat [naam bestuurder] geen rechten aan de samenwerkingsovereenkomst kan ontlenen. Wat betreft de gestelde hoofdelijke aansprakelijkheid van [gedaagde] voor de goodwillvergoeding, voert [gedaagde] aan dat het desbetreffende artikel 6a van de samenwerkingsovereenkomst enkel is opgenomen in het door [eiseres] opgestelde deel van de samenwerkingsovereenkomst (onder 2.A) en niet (eveneens) in het deel van [gedaagde] /Call Cogens (onder 2.B). Op dit punt heeft volgens [gedaagde] derhalve nooit wilsovereenstemming bestaan. Nu deze hoofdelijke aansprakelijkheid geen onderdeel uitmaakt van hetgeen in het kader van de samenwerkings-overeenkomst is afgesproken, kan ter zake ook niet worden gesproken van een kwestie van interpretatie waarbij – op grond van hetgeen onder artikel 1 van de samenwerkings-overeenkomst is vermeld3 – de uitgangspunten van Bedeaux B.V. bepalend zouden zijn, aldus [gedaagde] .

4.6.

Vooropgesteld moet worden dat het aan [eiseres] is om in het licht van de gemotiveerde betwisting door [gedaagde] haar stelling dat [gedaagde] ook in persoon aan alle verbintenissen voortvloeiende uit de samenwerkingsovereenkomst is gebonden nader te onderbouwen. Dat heeft [eiseres] nagelaten. Ter illustratie noemt de rechtbank dat [gedaagde] tijdens de mondelinge behandeling heeft toegelicht dat hij telkens B.V.’s opricht, juist omdat hij níet in persoon gebonden wil zijn. [eiseres] heeft daar vervolgens niet meer op gereageerd. Van belang is daarnaast dat uit de tekst van de samenwerkingsovereenkomst – op één punt na, ten aanzien van de goodwillvergoeding4 – niet valt af te leiden dat de samenwerkingsovereenkomst voor [gedaagde] rechten en plichten in het leven roept. De afspraken in de samenwerkingsovereenkomst lijken zich veeleer primair te richten op de (verplichtingen over en weer volgend uit) de samenwerking tussen [eiseres] en Call Cogens. Bij deze stand van zaken is niet komen vast te staan dat [gedaagde] zich in persoon aan alle verbintenissen voortvloeiende uit de samenwerkings-overeenkomst heeft gebonden. Het beroep van [eiseres] jegens [gedaagde] op wanprestatie heeft dan ook geen kans van slagen, waardoor de verweren die daarmee samenhangen tevens geen bespreking meer behoeven.

4.7.

Het procesdossier biedt wel voldoende aanknopingspunten waaruit blijkt dat [gedaagde] zich ook in persoon heeft gebonden aan de betalingsverplichting aangaande de goodwillvergoeding. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

4.8.

Uit de voorgaande overwegingen volgt dat is komen vast te staan dat [gedaagde] zich in persoon heeft verbonden aan artikel 6a van de samenwerkingsovereenkomst en derhalve hoofdelijk gebonden is ten aanzien van de goodwillvergoeding. Daarmee is echter nog niet komen vast te staan dat het beroep van [eiseres] op vergoeding van de goodwill ingevolge artikel 9b van de samenwerkingsovereenkomst slaagt.

4.9.

4.10.

Gelet op hetgeen hiervoor reeds is overwogen onder rov. 4.7.1. tot en met 4.7.5, treft het verweer dat [gedaagde] niet aansprakelijk kan worden gehouden op grond van artikel 9b van de samenwerkingsovereenkomst geen doel. Ondanks dat [gedaagde] zich in zijn uitgangspunten (onder 2.B) geenszins heeft uitgelaten over de duur en beëindiging van de samenwerkingsovereenkomst, had hij redelijkerwijs moeten begrijpen dat hij zich middels zijn ondertekening van die overeenkomst ook aan het daarin opgenomen artikel 9 heeft gebonden. Dit artikel houdt namelijk verband met de betalingsverplichting ter zake de goodwillvergoeding, waarover reeds is geoordeeld dat uit de tekst van de samenwerkings-overeenkomst voortvloeit dat deze verplichting eveneens bestaat ten opzichte van [gedaagde] . Samenvattend is de rechtbank van oordeel dat, evenals ten aanzien van artikel 6a van de samenwerkingsovereenkomst, [gedaagde] als professional had kunnen en moeten begrijpen dat hij zich middels ondertekening van de samenwerkingsovereenkomst aan artikel 9b van die overeenkomst heeft gebonden.

4.11.

Bij deze stand van zaken heeft [gedaagde] aangevoerd dat [eiseres] geen beroep toekomt op artikel 6a noch 9b van de samenwerkingsovereenkomst, gelet op de beëindiging van de samenwerkingsovereenkomst per 1 september 2020. [eiseres] kan hooguit van [gedaagde] verlangen iets ongedaan te maken wat zij eerder jegens hem heeft gepresteerd, maar uit niets blijkt wat zulks zou kunnen zijn. De letselschadepraktijk is nooit geleverd en [eiseres] heeft deze na de feitelijke beëindiging van de samenwerking bovendien weer zelf voortgezet. Zij heeft derhalve ook geen schade geleden, althans die gestelde schade heeft zij onvoldoende onderbouwd, aldus [gedaagde] .

4.12.

Nu vast is komen te staan de dat de samenwerkingsovereenkomst per 1 september 2020 is beëindigd,7 is sprake van een situatie zoals bedoeld in artikel 9 van de samenwerkingsovereenkomst. De rechtbank is het niet eens met [gedaagde] dat deze bepaling een boetebeding inhoudt. De mogelijke verschuldigdheid van de goodwill-vergoeding wordt immers niet gekoppeld aan een tekortschieten van Call Cogens in de nakoming van de samenwerkingsovereenkomst. [gedaagde] wordt wel gevolgd in zijn standpunt dat het van hem vorderen van de goodwillvergoeding naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Daarbij zijn de volgende omstandigheden relevant.

4.13.

[eiseres] heeft de letselschadepraktijk en de daaraan verbonden goodwill behouden. [eiseres] stelt weliswaar dat er klanten zijn vertrokken, maar [gedaagde] heeft betwist dat dit speelde in de periode van de samenwerking en [eiseres] heeft dat niet verder toegelicht. Gelet op de zeer korte duur van de samenwerking, kan ook niet worden aangenomen dat er sprake is geweest van een ‘verwatering’ van de goodwill doordat de letselschadepraktijk van [eiseres] een periode onder de vlag van Call Cogens is gevoerd. [eiseres] heeft zelf gesteld dat de achtergrond van de afspraak zoals vastgelegd in artikel 9 was dat [eiseres] via die weg tot ten minste het overeengekomen bedrag aan goodwillvergoeding werd gecompenseerd voor het verlies van ‘het kantoor’. Vast staat dat [eiseres] dat kantoor – waarmee kennelijk wordt gedoeld op de letselschadepraktijk – niet heeft verloren en na 1 september 2020 heeft voorgezet. Er moet dus vanuit worden gegaan dat artikel 9 een voorziening bood voor het geval dat de letselschadepraktijk opging in Call Cogens en daardoor voor [eiseres] verloren ging. Daarvan is in de kennelijk onvoorziene situatie waarin [eiseres] , na een zeer kortdurende samenwerking, haar letselschadepraktijk behoudt, geen sprake. Onder die omstandigheden is het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar dat [eiseres] met een beroep op artikel 9 van de samenwerkingsovereenkomst een vergoeding ontvangt voor wat hij heeft behouden.

4.14.

De rechtbank begrijp dat [eiseres] aan haar beroep op artikel 6:162 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) een tweetal stellingen ten grondslag legt, namelijk: (1) er is jegens [eiseres] onrechtmatig gehandeld doordat in juni/augustus 2020 zonder toestemming van [eiseres] een totaalbedrag van € 75.000,00 van de zakelijke rekening van [eiseres] is afgeboekt ten gunste van Call Cogens; en (2) [gedaagde] is aansprakelijk op grond van artikel 6:162 BW wegens de turboliquidatie en uitschrijving van Call Cogens uit het Handelsregister van de Kamer van Koophandel, wetende dat er nog baten zijn.

4.15.

Ten aanzien van het eerste verwijt, heeft [gedaagde] aangevoerd dat de overboeking van € 75.000,00 een uitvloeisel was van de tussen [eiseres] en Call Cogens blijkens artikel 5 van de samenwerkingsovereenkomst gemaakte afspraak, die inhield dat [eiseres] gelden aan Call Cogens zou lenen ter financiering van de lopende kosten van de letselschade-afdeling. Volgens [gedaagde] heeft [eiseres] viereneenhalf jaar lang nooit aanspraak gemaakt op terugbetaling hiervan, wat volgens hem niet te rijmen is met de stelling dat die gelden verduisterd zouden zijn. De verplichting tot terugbetaling betreft, aldus [gedaagde] , in elk geval een verplichting van Call Cogens ten aanzien waarvan [gedaagde] niet kan worden aangesproken. In reactie hierop heeft [eiseres] gesteld dat zij voor een dergelijke overboeking toestemming moest geven, wat niet zou zijn gebeurd. Dit zou zijn besproken met de officemanager van Call Cogens. [gedaagde] heeft daarop zijn standpunt gehandhaafd en eraan toegevoegd dat hijzelf het geld niet heeft overgemaakt. Mede gelet daarop kan er, aldus [gedaagde] , in ieder geval geen sprake zijn van een door hem gepleegde onrechtmatige daad.

4.16.

Gelet op het debat tussen partijen gaat de rechtbank ervan uit dat de verweten gedraging – het overboeken van het geld – is verricht door Call Cogens. [eiseres] heeft immers niet betwist dat de achtergrond van de overboeking de door [eiseres] en Call Cogens gemaakte afspraak over het financieren van de lopende kosten van de letselschade-afdeling was. Dat [eiseres] (nu) aangeeft het met de boeking als zodanig niet eens te zijn, doet daar niet aan af. Dit betekent dat er ofwel sprake was van een handeling van Call Cogens die paste binnen de met [eiseres] gemaakte afspraak (standpunt [gedaagde] ), ofwel van een handeling van Call Cogens die weliswaar gebaseerd was op die afspraak, maar daardoor niet werd gerechtvaardigd (standpunt [eiseres] ). In beide gevallen is de in beginsel op terugbetaling aan te spreken partij Call Cogens en niet [gedaagde] . Laatstgenoemde kan als toenmalig bestuurder immers niet worden aangesproken voor de verplichtingen van Call Cogens. Als uitgangspunt geldt dat alleen een vennootschap aansprakelijk is voor schade die voortvloeit uit het door haar tekortschieten in de nakoming van een verbintenis of wanneer de vennootschap een onrechtmatige daad pleegt. Onder bijzondere omstandigheden is ook ruimte voor aansprakelijkheid van de bestuurder, maar daarvoor geldt als maatstaf dat de bestuurder een persoonlijk en ernstig verwijt kan worden gemaakt. [eiseres] heeft haar beroep op deze bestuurdersaansprakelijkheid niet verder uitgewerkt.8 Om die reden wordt dit beroep – wat daar verder ook van zij – gepasseerd.

4.17.

Ten aanzien van het tweede verwijt, heeft [gedaagde] er terecht op gewezen dat het enkele feit dat een vennootschap wordt ontbonden en geliquideerd, waarbij schulden achterblijven, niet betekent dat de bestuurder van die vennootschap voor die schulden aansprakelijk is. [eiseres] heeft haar stelling dienaangaande niet meer verder toegelicht, zodat zij haar standpunt ook op dit punt onvoldoende heeft onderbouwd.

4.18.

Ter zitting heeft [eiseres] voorts verwezen naar de aansprakelijkheid van een bestuurder op grond van artikel 2:9 BW. Niet valt in te zien – althans, niet zonder nadere toelichting, die ontbreekt – welke rol deze bepaling kan spelen in de onderhavige procedure. [gedaagde] is immers geen middellijk of onmiddellijk bestuurder (geweest) van [eiseres] Het beroep op artikel 2:9 BW wordt dan ook reeds op die grond gepasseerd.

4.19.

Op grond van al hetgeen hiervoor is overwogen, is de slotsom dat de vorderingen die ertoe strekken dat [gedaagde] wordt veroordeeld tot betalingen van geldbedragen in verband met handelingen rondom (het einde of de beëindiging van) de samenwerkings-overeenkomst, worden afgewezen. De daaraan gekoppelde verklaring voor recht wordt ook afgewezen.

4.20.

Onder rov. 4.1. en 4.19. is al overwogen dat de door [eiseres] gevorderde verklaring voor recht onder 1.a en 1.b worden afgewezen.

4.21.

De onder 1.c gevorderde verklaring voor recht wordt eveneens afgewezen. [gedaagde] heeft gemotiveerd betwist dat [eiseres] belang heeft bij deze vordering en [eiseres] heeft vervolgens op dit verweer niet meer gerespondeerd. Daarnaast ziet – zoals tevens aangevoerd door [gedaagde] – deze vordering mede op Call Cogens, die niet als partij in deze procedure is betrokken. Alles overwegende, dient deze vordering dan ook te worden afgewezen.

4.22.

[eiseres] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op: