RBGEL 090726 dumbbell op gezicht bij leg-raise oefening; fysiotherapie-praktijk aansprakelijk; 50% ES; geen bill. corr.

4.1.

[de verzoeker] heeft zich tot de rechtbank gewend met een verzoek als bedoeld in artikel 1019w Rv. In dit artikel is de mogelijkheid van een deelgeschilprocedure opgenomen. De rechtbank moet beoordelen of er sprake is van schade die wordt geleden door letsel en of daarover een geschil is of over een deel van wat tussen partijen geldt.

4.2.

De deelgeschilprocedure biedt betrokkenen bij een geschil over schade als gevolg van dood of letsel in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase een eenvoudige en snelle toegang tot de rechter, om de totstandkoming van een minnelijke regeling te bevorderen. In verband hiermee moet de rechtbank eerst beoordelen of de verzochte beslissing kan bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst. Als dit onvoldoende het geval is, moet het verzoek worden afgewezen (artikel 1019z Rv).

4.3.

Partijen zijn verdeeld over de vraag of Medi Fit c.s. een beroep kan doen op eigen schuld van [de verzoeker] voor het ongeval op 12 februari 2025 en de door haar als gevolg daarvan geleden letselschade en over de vraag of er op grond daarvan aanleiding is om de vergoedingsplicht van Medi Fit c.s. aan [de verzoeker] te verminderen. Met een oordeel daarover kan de ontstane impasse tussen partijen worden doorbroken en kunnen de onderhandelingen in principe worden voortgezet. Dat valt binnen de beschrijving van artikel 1019w Rv. De rechtbank zal het verzoek dan ook inhoudelijk beoordelen.

4.4.

Tussen partijen is niet in geschil dat tussen hen een overeenkomst van opdracht in de zin van artikel 7:400 BW bestond met [de verzoeker] als opdrachtgever en Medi Fit als opdrachtnemer. Op grond van artikel 7:401 geldt dat een opdrachtnemer bij zijn werkzaamheden de zorg van een goed opdrachtnemer in acht moet nemen. [de verzoeker] stelt zich op het standpunt dat Medi Fit onvoldoende aan die zorgplicht heeft voldaan doordat [de personal trainer] , als personal trainer in dienst van Medi Fit, tekort is geschoten en aldus sprake is van wanprestatie door Medi Fit.

4.5.

Niet in geschil is dat Medi Fit als werkgever van [de personal trainer] aansprakelijk is voor schade die ontstaat door fouten van [de personal trainer] die hij in zijn werk als personal trainer van Medi Fit maakt en dat [de personal trainer] op 12 februari 2025 als personal trainer van [de verzoeker] voor Medi Fit aan het werk was. Hoewel de precieze toedracht van het ongeval (de vraag hoe het kan dat de dumbbell van de voeten van [de verzoeker] naar haar gezicht en borst heeft kunnen bewegen) volgens Medi Fit c.s. niet duidelijk is, heeft zij erkend dat Medi Fit aansprakelijk is voor schade van [de verzoeker] als gevolg van het ongeval op 12 februari 2025. Medi Fit c.s. stelt zich echter op het standpunt dat het ongeval het gevolg is van de eigen fout van [de verzoeker] (eigen schuld) en de schadevergoedingsplicht van Medi Fit daardoor is beperkt tot 50%. Medi Fit c.s. betwist kennelijk niet dat Medi Fit is tekortgeschoten in de op haar als opdrachtnemer rustende zorgplicht, maar stelt dat haar schadevergoedingsplicht beperkt is omdat het ongeval deels ook aan [de verzoeker] zelf te wijten is. De rechtbank overweegt als volgt over het beroep op eigen schuld van Medi Fit c.s.

4.6.

Artikel 6:101 lid 1 BW bepaalt dat wanneer schade mede een gevolg is van een omstandigheid die aan de benadeelde kan worden toegerekend, de vergoedingsplicht wordt verminderd door de schade over de benadeelde en de vergoedingsplichtige te verdelen in evenredigheid met de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen, met dien verstande dat een andere verdeling plaatsvindt of de vergoedingsplicht geheel vervalt of in stand blijft indien de billijkheid dit vanwege de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten of andere omstandigheden van het geval eist.

4.7.

Beoordeeld dient dus te worden of sprake is van een omstandigheid die [de verzoeker] kan worden toegerekend en die leidt tot vermindering van de vergoedingsplicht van Medi Fit. Hoe het ongeval precies heeft kunnen gebeuren is niet duidelijk. Wél is duidelijk dat [de verzoeker] een oefening deed met een dumbbell tussen haar voeten waarbij zij haar benen en voeten omhoog moest bewegen. Verder staat vast dat de dumbbell op haar gezicht en borst is gevallen. Gelet op de verklaringen van de betrokkenen kan het niet anders dan dat de dumbbell is gevallen doordat deze niet meer werd ingeklemd tussen de voeten van [de verzoeker] . De dumbbell moet door de wijze van bewegen door [de verzoeker] en/of de stand van haar benen (recht omhoog) op haar gezicht en borst terecht zijn gekomen.

4.8.

Medi Fit c.s. vindt dat [de verzoeker] eigen schuld heeft aan het ontstaan van het ongeval, omdat de schade het gevolg is van de onvoorzichtigheid, dan wel onoplettendheid, van [de verzoeker] . [de personal trainer] heeft ter zitting verklaard dat hij de oefening met de dumbbell al vaker, zeker één of twee keer, met [de verzoeker] had gedaan en dat hij in ieder geval de eerste keer tegen [de verzoeker] had gezegd dat zij haar benen niet te ver omhoog mocht bewegen en dat zij haar voeten bij elkaar moest houden omdat de dumbbell anders kon gaan schuiven. [de personal trainer] stelt bovendien dat hij er aanvankelijk met zijn hand voor zorgde dat [de verzoeker] niet te ver omhoog kon gaan met haar benen. Omdat de uitvoering van de oefening goed ging, was dat daarna niet meer nodig. Op de dag van het ongeval had [de verzoeker] de oefening al tenminste twaalf keer goed uitgevoerd (in de eerste sessie want het ongeluk gebeurde in de tweede sessie), aldus de verklaring van [de personal trainer] ter zitting. Een fout in de uitvoering van een oefening kan voorkomen bij het sporten met gewichten en daarvan zou een ervaren sporter als [de verzoeker] zich bewust moeten zijn, volgens Medi Fit c.s.

4.9.

De rechtbank is het met Medi Fit c.s. eens dat [de verzoeker] eigen schuld heeft aan het ongeval. Of, in de bewoordingen van artikel 6:101 BW, dat de schade ook een gevolg is van omstandigheden die aan [de verzoeker] kunnen worden toegerekend. De rechtbank wijst op de volgende omstandigheden. [de verzoeker] stelt dat zij niet goed geïnstrueerd is door [de personal trainer] tijdens de training. Ter zitting heeft [de verzoeker] de verklaring van [de personal trainer] , ten aanzien van de wijze waarop hij [de verzoeker] de oefening heeft aangeleerd en in het begin zijn hand ervoor heeft gehouden, bevestigd. Ook heeft [de verzoeker] verklaard dat zij de oefening al op eerdere momenten had uitgevoerd. Daaruit volgt naar het oordeel van de rechtbank dat [de verzoeker] dus bekend was met de wijze waarop de oefening moest worden uitgevoerd en zij die al vaker goed had uitgevoerd, zelfs nog op 12 februari 2025 tijdens de eerste sessie oefeningen, net voorafgaand aan het ongeval. [de verzoeker] stelt verder dat de leg-raise oefening met een dumbbell tussen de voeten een gevaarlijke oefening is. Volgens Medi Fit c.s. is de leg-raise een normale fitnessoefening die meestal door sporters zonder begeleiding van een personal trainer wordt uitgevoerd en op zichzelf niet gevaarlijk is. Medi Fit c.s. betwist dat de oefening voor iemand als [de verzoeker] , die de oefening goed beheerste en de instructies volgde, een reëel risico op een ongeval met zich meebrengt. Bovendien is evident dat de voeten de dumbbell voldoende moeten vastklemmen om te voorkomen dat deze valt. Nu [de verzoeker] was geïnstrueerd door [de personal trainer] over de oefening en deze al meerdere keren conform die instructie had uitgevoerd, was geen sprake van een gevaarlijke oefening. De rechtbank is van oordeel dat het voor rekening van [de verzoeker] zelf komt dat zij de oefening tijdens de tweede sessie op beide genoemde punten (benen niet te hoog én vastklemmen van de dumbbell met voeten) niet juist heeft uitgevoerd en de oefening daardoor gevaarlijk werd. Van belang is hierbij dat van een ervaren sporter in algemene zin de nodige oplettendheid en voorzichtigheid mag worden verlangd – óók als deze een personal trainer heeft – en dat de sporter zelf ook rekening houdt met het (te voorziene) gevaar van het niet goed uitvoeren van een oefening. [de verzoeker] heeft in haar verzoekschrift en ter zitting betwist dat zij een ervaren sporter is. Medi Fit c.s. heeft echter onbetwist gesteld dat [de verzoeker] in de jaren 2022 tot en met 2025 regelmatig (bijna wekelijks volgens eigen verklaring van [de verzoeker] ) bij haar heeft getraind. Voor de beoordeling van de vraag of sprake was van een gevaarlijke oefening is zij daarom aan te merken als een ervaren sporter. Dat [de personal trainer] – die kennelijk op het moment van het ongeval wél naast [de verzoeker] stond maar even een andere kant op keek – niet onafgebroken toezicht hield op de uitvoering van de oefening door [de verzoeker] en zijn hand niet meer bij haar benen hield om te voorkomen dat die te veel omhoog zouden bewegen, valt hem dan ook niet te verwijten.

4.10.

Uit het voorgaande vloeit voort dat het eigen handelen van [de verzoeker] , ook al is er geen sprake van roekeloosheid of laakbaar handelen aan de zijde van [de verzoeker] , toerekenbaar heeft bijgedragen aan haar letsel. Medi Fit c.s. heeft dan ook terecht een beroep gedaan op eigen schuld van [de verzoeker] . Met Medi Fit c.s. is de rechtbank daarom van oordeel dat de omstandigheid dat [de verzoeker] door haar handelen zelf heeft bijgedragen aan haar letsel reden is om de schadevergoedingsplicht van Medi Fit c.s. te verminderen op grond van artikel 6:101 lid 1 BW. De rechtbank acht de beperking van de schadevergoedingsplicht tot 50% niet onredelijk. [de verzoeker] heeft zich nog op het standpunt gesteld dat, voor zover de rechtbank tot het oordeel komt dat sprake is van enige mate van eigen schuld, de billijkheidscorrectie van artikel 6:101 lid 1 BW meebrengt dat geen vermindering van de schadevergoedingsplicht kan plaatsvinden. [de verzoeker] heeft dat beroep op de billijkheidscorrectie onvoldoende onderbouwd. [de verzoeker] noemt in dat kader de ernst van de normschending door een professionele trainer, de afhankelijke positie die zij heeft en de ernstige en levensveranderende gevolgen van het letsel. Hoewel duidelijk is dat het leven van [de verzoeker] sinds het ongeval ingrijpend is veranderd, is onvoldoende gebleken van omstandigheden die moeten leiden tot een andere (verdeling van de) vergoedingsplicht. Daarbij is met name van belang dat gelet in r.o. 4.9 overwogene juist geen sprake is van een ernstige normschending door Medi Fit. De door [de verzoeker] verzochte verklaring voor recht zal daarom worden afgewezen.

4.11.

De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Dat geldt ook als een verzoek in deelgeschil wordt afgewezen. Alleen als de deelgeschilprocedure volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, hoeven de kosten van de procedure niet te worden begroot. Van deze laatste situatie is in dit geval geen sprake.

4.12.

Bij de begroting van de kosten moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 Burgerlijk Wetboek (BW) in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn.

4.13.

[de verzoeker] maakt aanspraak op € 6.534,00 inclusief btw, te vermeerderen met het griffierecht. Medi Fit c.s. maakt geen bezwaar tegen de aan dat bedrag ten grondslag liggende uurtarieven, noch tegen de gestelde tijdsbesteding van 25 uur, maar heeft gewezen op de mogelijkheid voor de rechtbank om de kosten te matigen op de voet van de redelijkheidstoets.

4.14.

4.15.

Als uitgangspunt geldt dat het percentage eigen schuld ook wordt toegepast op de kosten van het deelgeschil. In dit geval ziet de rechtbank echter aanleiding om daarvan af te wijken omdat het percentage eigen schuld nu juist de inzet van deze procedure is. De rechtbank is van oordeel dat het in dit geval billijk is om af te wijken van de schulddelingsfactor en te bepalen dat de kosten van het deelgeschil voor 100 % door Medi Fit c.s. vergoed moeten worden.

4.16.

Nu de aansprakelijkheid van Medi Fit c.s. vast staat, zal Medi Fit c.s. worden veroordeeld tot betaling van de deelgeschilkosten Rechtbank Gelderland 9 juli 2026, ECLI:NL:RBGEL:2026:5665