RBGEL 250326 Geen letsel, gemeente niet aansprakelijk voor botsing met stoeprand op 5 meter brede weg

4.1.

Bij de eisen die in art. 6:174 lid 1 BW staan, gaat het om eisen die uit het oogpunt van veiligheid aan de desbetreffende opstal gesteld mogen worden. Daarbij spelen gedragsnormen als veiligheidsvoorschriften en in het algemeen aan een bezitter of gebruiker van die zaak te stellen zorgvuldigheidsnormen een belangrijke rol. Het antwoord op de vraag of sprake is van een gebrekkige toestand hangt af van verschillende omstandigheden, waaronder de aard van de opstal, de functie van de opstal, de fysieke toestand van de opstal ten tijde van de verwezenlijking van het gevaar en het van de opstal te verwachten gebruik door derden. Verder dient in aanmerking te worden genomen de grootte van de kans op verwezenlijking van het aan de opstal verbonden gevaar en ook de mogelijkheid en bezwaarlijkheid van te nemen veiligheidsmaatregelen. Daarbij kan, voor het geval de aansprakelijkheid op een overheidslichaam rust, mede betekenis toekomen aan de hem toekomende beleidsvrijheid en ter beschikking staande financiële middelen. Deze gezichtspunten begrenzen de aansprakelijkheid op grond van art. 6:174. De wetgever heeft een te ruime aansprakelijkheid van de bezitter willen voorkomen door bepaalde begrenzingen die in afdeling 6.3.1 van het Burgerlijk Wetboek aan aansprakelijkheid op grond van onrechtmatige daad worden gesteld, ook te laten gelden voor de onderhavige aansprakelijkheid. Van een op de bezitter van een zaak rustende garantienorm is dan ook geen sprake. Bij het antwoord op de vraag of de opstal voldoet aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen, komt het dus aan op de - naar objectieve maatstaven te beantwoorden - vraag of de opstal, gelet op het te verwachten gebruik of de bestemming daarvan, met het oog op voorkoming van gevaar voor personen en zaken deugdelijk is, waarbij ook van belang is hoe groot de kans op verwezenlijking van het gevaar is en welke onderhouds- en veiligheidsmaatregelen mogelijk en redelijkerwijs te vergen zijn (vergelijk Hoge Raad 17 december 2010, ECLI:NL:HR:2010:BN6236, overweging 4.4.3 en 4.4.4 -Wilnisser dijkdoorbraak).

4.2.

Naar het oordeel van de kantonrechter voldoet het weggedeelte aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen. Met medewerking van een verkeerskundige heeft de gemeente toegelicht dat het weggedeelte veilig is en niet te smal. Ook is, onder meer onderbouwd door middel van foto’s, door de gemeente betoogd dat de juiste bebording aanwezig is en (genoeg) verlichting. De gemeente heeft ook gemotiveerd betwist dat de put te diep zou zijn ingegraven. [eiser] heeft naar aanleiding van deze betwistingen door de gemeente haar stellingen niet verder onderbouwd. Zij heeft aangegeven dat er geen getuigen(verklaringen) waren van het (eenzijdige) ongeval en dat zij niet over nadere bewijzen beschikt.

4.3.

[eiser] heeft zich nog beroepen op de eisen van redelijkheid en billijkheid / de algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Er kunnen volgens haar geen bijzondere eisen aan de bewijslast gesteld worden. Het is juist dat, ook in het civiele recht / privaatrecht, een overheid (in dit geval een gemeente) bij de uitoefening van een privaatrechtelijke bevoegdheid, gebonden is aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur (art. 3:14 BW). Door [eiser] is echter niet onderbouwd en het is de kantonrechter ook niet gebleken, dat de gemeente zich op een onjuiste manier heeft gedragen tegenover [eiser] . De gemeente heeft steeds op berichten van [eiser] gereageerd en verder is ook niet gesteld of gebleken welk algemeen beginsel van behoorlijk bestuur door de gemeente geschonden zou zijn. Stelplicht en bewijslast met betrekking tot feiten en omstandigheden die ten grondslag worden gelegd aan een op art. 6:174 lid 1 BW gebaseerde vordering, rusten op [eiser] (vergelijk Hoge Raad 4 april 2014, ECLI:NL:HR:2014:831, overweging 3.6.1). Dat de gemeente daar een beroep op doet of daarnaar verwijst, maakt niet dat ze bijvoorbeeld haar bevoegdheid misbruikt.

4.4.

Tot slot wijst de kantonrechter nog op het volgende. In het aansprakelijkheidsrecht is het uitgangspunt dat ieder zijn eigen schade draagt. Alleen als duidelijk is dat een ander een terecht verwijt kan worden gemaakt, moet die ander (in dit geval de gemeente) een schadevergoeding betalen. In deze zaak is het zo dat de gemeente geen schadevergoeding hoeft te betalen. Maar ook geldt in deze zaak dat zelfs al zou de gemeente een verwijt gemaakt kunnen worden (wat dus niet het geval is), die schadevergoedingsverplichting verminderd wordt wanneer sprake is van eigen schuld bij [eiser] (art. 6:101 BW). Van eigen schuld is in dit geval sprake. Naar het oordeel van de kantonrechter had [eiser] namelijk, er veronderstellenderwijs van uitgaande dat het ongeval plaatsgevonden heeft zoals [eiser] beschreven heeft, moeten wachten tot de tegenliggers gepasseerd waren. Zij had dus het weggedeelte niet moeten oprijden, helemaal niet nu sprake was van slecht zicht. Het zonder meer “de berm” in rijden, die daar niet voor is bedoeld, omdat hij bestaat uit trottoirbanden, is niet de juiste manier. Daarbij neemt de kantonrechter in aanmerking dat [eiser] de situatie ter plaatse kende, omdat de weginrichting al ongeveer een jaar hetzelfde was en zij in de buurt woont en er dus vaak komt.

4.5.

De conclusie is dat [eiser] haar stellingen onvoldoende heeft onderbouwd, gelet op de gemotiveerde betwistingen door de gemeente en er bij haar sprake is van eigen schuld. Dat betekent dat de vorderingen van [eiser] worden afgewezen. Rechtbank Gelderland 25 maart 2026, ECLI:NL:RBGEL:2026:2433