RBDHA 010926 verzekeringsfraude; verval dekking bij opzettelijke misleiding; tegenvordering t.z.v. voorschot € 1.500 en onderzoekskosten € 7.899,50 toegewezen

5.1.

Vaststaat dat [eiser] bij Nationale-Nederlanden een verzekering had, die in beginsel dekking biedt tegen schade als gevolg van de aanrijding.

5.2.

5.3.

5.4.

Dit is verder ook bepaald in de toepasselijke polisvoorwaarden. De relevante bepaling onder het kopje “Wat doen wij bij fraude?” op pagina 34 van deze voorwaarden luidt:

5.5.

Nationale-Nederlanden heeft met verwijzing naar de hiervoor genoemde bepalingen een beroep op misleiding gedaan. Zij stelt dat [eiser] en ook [naam 2] en [naam 3] onware verklaringen hebben afgelegd met als doel schade vergoed te krijgen die bij de werkelijke stand van zaken niet voor vergoeding in aanmerking komt.

5.6.

Op grond van de hoofdregel van artikel 150 Rv rusten de stelplicht en de bewijslast ten aanzien van het bestaan van zowel het voorval als de aard en omvang van de schade op [eiser] . Het is vervolgens aan Nationale-Nederlanden om met feiten en omstandigheden te stellen en zo nodig te bewijzen dat sprake is van opzet tot misleiding. Nationale-Nederlanden heeft dit in reactie op de stellingen van [eiser] over de toedracht van de aanrijding voldoende onderbouwd gesteld. Hierna zal worden uitgelegd waarom de kantonrechter tot dit oordeel is gekomen.

5.7.

Uit onderzoek door Ongevallen Analyse Nederland (OAN) is komen vast te staan dat de Event Data Recorder (EDR) van de Audi heeft aangegeven dat er op 25 augustus 2025 omstreeks 19:06 uur niet zoals [eiser] heeft gesteld één maar twee aanrijdingen met de Audi hebben plaatsgevonden, met een tussenpose van 22 seconden. OAN heeft daarover -samengevat - verklaard dat een dergelijke registratie niet past bij de door [eiser] opgegeven tijd en toedracht. Een tweede bots-contact valt niet uit te sluiten maar het is wel uitgesloten dat die pas 22 seconden later plaatsvindt. De Kantonrechter onderschrijft de conclusie van OAN dat dit er eerder op duidt dat de Audi na de eerste botsing achteruit is gereden en nogmaals tegen de Seat is aangebotst. Tegen die conclusie van OAN en Nationale-Nederlanden heeft [eiser] geen nader onderbouwd verweer gevoerd.

5.8.

[eiser] heeft naar het oordeel van de kantonrechter inconsistente verklaringen afgelegd over haar snelheid tijdens de aanrijding en de kant waar vandaan de Audi kwam. [eiser] stelde op het aanrijdingsformulier dat de Audi van rechts kwam, terwijl de schade aan de Seat zich aan de linkerzijde bevond. Dit kan er alleen op duiden dat ook de Audi van links kwam en dus was haar verklaring onjuist. [eiser] heeft tegen deze bevindingen als algemeen verweer gevoerd dat zij direct na de botsing in shock verkeerde en dat zij daarom niet zonder meer aan de verklaringen direct of vlak na het ongeval gehouden kan worden. Dat is naar het oordeel van de Kantonrechter niet geloofwaardig want [eiser] heeft ook geruime tijd na het ongeval nog inconsistente verklaringen afgelegd zowel aan de schaderegelaar van Sedgwick als tijdens het tactisch onderzoek van Nationale-Nederlanden.

5.9.

[eiser] , [naam 3] en [naam 2] wonen allen binnen één kilometer van elkaar. [eiser] heeft ontkend dat zij [naam 2] en [naam 3] kent. Uit onderzoek van Nationale-Nederlanden is onweersproken komen vast te staan dat de zoon van [eiser] de (ex-)partner is van [naam 4] en dat [eiser] , haar zoon, [naam 3] en [naam 2] op Facebook ‘posts’ van elkaar hebben ‘geliked’. [eiser] heeft ter zitting als enig verweer gevoerd dat zij niet weet met wie haar zoon omgaat en dat het feit dat zij zo dicht bij elkaar wonen slechts als toevalligheid gekwalificeerd kan worden. Op de stellingen van Nationale-Nederlanden over de connectie met [naam 2] en [naam 3] via Facebook heeft zij geen tegenverweer gevoerd. De kantonrechter acht de verklaringen van [eiser] over het niet kennen van haar tegenpartij bij de aanrijding, mede gelet op het feitelijk onderbouwde verweer van Nationale-Nederlanden onaannemelijk.

5.10.

Uit de databank met schadeverleden van verzekerden, de zogeheten ‘CIS-databank’, is gebleken dat de zoon van [eiser] betrokken was bij een aanrijding in 2021, met zijn (ex-)partner [naam 4] als bijrijder. Beiden hebben hiervoor uitkeringen ontvangen. Over deze aanrijdingen hebben noch [eiser] , noch haar zoon informatie verschaft alhoewel zij op dat punt zijn ondervraagd door Nationale Nederlanden. [eiser] heeft zich verweerd met de stelling dat het niet vreemd is dat zij niet aan dit ongeval heeft gedacht toen vragen werden gesteld over eerdere schades, dit was vier jaar eerder en zij was toen niet bij het ongeval betrokken. De kantonrechter acht deze stelling niet aannemelijk.

5.11.

[eiser] heeft nog een aantal andere feiten en omstandigheden gesteld die zich tijdens de aanrijding zouden hebben voorgedaan. Deze worden hieronder één voor één besproken.

5.12.

[eiser] , [naam 2] en [naam 3] hebben verklaard dat er van de aanrijding geen getuigen zijn. [eiser] heeft verklaard dat zij niet op eigen kracht de Seat kon verlaten en zij daarom haar zoon heeft gebeld die haar uit de auto is komen bevrijden en vervolgens de Seat naar huis heeft gereden. Ter zitting heeft [eiser] pas voor het eerst verklaard dat ook haar schoonzoon met haar zoon was meegekomen, hetgeen niet eerder door haar, noch [naam 2] of [naam 3] is gesteld.

5.13.

Ondanks het gestelde letsel van partijen en het feit dat [eiser] haar Seat niet zelfstandig kon verlaten is er geen politie of andere hulpdienst ter plekke geweest. hetgeen, zeker gelet op de beweerdelijk geleden (letsel) schade naar het oordeel van de Kantonrechter nogal ongebruikelijk is. [naam 3] heeft verklaard dat hij de politie gebeld heeft maar dat ‘die niet wilde komen’. Dit is verder niet onderbouwd door [eiser] .

5.14.

Geen der partijen heeft ter plaatse foto’s gemaakt van de aanrijding, noch van de voertuigen,

5.15.

De onder 5.7 t/m 5.14 besproken feiten en omstandigheden leiden tot de conclusie dat Nationale-Nederlanden gemotiveerd heeft onderbouwd dat de aanrijding anders is verlopen dan [eiser] heeft opgegeven aan Nationale-Nederlanden en dat daarom sprake is van verzwijging/ onjuiste opgave aan Nationale-Nederlanden. [eiser] heeft
- van haar kant – de verweren van Nationale-Nederlanden onvoldoende gemotiveerd weersproken. Het gevolg daarvan is dat [eiser] geen dekking onder de polis toekomt, en dat haar vorderingen dienen te worden afgewezen.

5.16.

Naast al hetgeen hierboven is overwogen over de toedracht en omstandigheden van de aanrijding, is de kantonrechter van oordeel dat [eiser] op geen enkele wijze de door haar gestelde schade aannemelijk heeft gemaakt en dat ook om die reden haar vordering dient te worden afgewezen. Zij heeft gesteld als gevolg van het ongeval een gekneusde schouder/schouderblad, een gekneusde nek, pijnklachten aan de borst en hoofdklachten te hebben opgelopen. Anders dan een summiere en algemene schadestaat die in oktober 2024 namens [eiser] aan Nationale-Nederlanden is gestuurd, is er geen enkele onderbouwing van de medische situatie van [eiser] noch een onderbouwing van de beweerdelijke letselschade in het geding gebracht. Zelfs áls het oordeel van de kantonrechter over de aansprakelijkheid voor de aanrijding anders zou zijn geweest dan zou de vordering van [eiser] al hierom zijn afgewezen.

5.17.

Dit alles leidt tot de slotsom dat de vorderingen van [eiser] in conventie worden afgewezen.

5.18.

In reconventie heeft Nationale-Nederlanden terugbetaling van een eerder in deze kwestie aan [eiser] uitbetaald voorschot van € 1.500 gevorderd en ook betaling van onderzoekskosten van € 7.939,50. Zij voert voor deze vorderingen het volgende aan:

5.19.

Nationale-Nederlanden heeft [eiser] bij wijze van voorschot al een bedrag van € 1.500 betaald als vergoeding voor haar auto die ‘total loss’ was. Gelet op hetgeen in conventie is overwogen was Nationale-Nederlanden daar niet toe gehouden en heeft zij dat bedrag daarom onverschuldigd, als bedoeld in artikel 6:203 BW, aan [eiser] betaald. [eiser] dient daarom dit bedrag – met rente – terug te betalen;

5.20.