RBDHA 230426 verzocht 37,5 uur x € 298-322 + 21%; begroot 25 uur x € 250 + 21% = € 7.562,50; ES 15% werkt door in kosten deelgeschil

5.1.

De schade die [verzoekster] leed moet door het Waarborgfonds worden vergoed indien en voor zover [naam] vanwege zijn rijgedrag aansprakelijk is voor die schade (artikel 25 lid 1 van de Wet Aansprakelijkheidsverzekering Motorrijtuigen). De rechtbank zal deze civielrechtelijke aansprakelijkheid van [naam] hierna beoordelen.

5.2.

De strafrechter heeft geoordeeld dat het rijgedrag van [naam] aanmerkelijk onvoorzichtig en onoplettend was. Door hard te rijden en het maken van een wheelie kon [naam] onvoldoende aandacht houden bij het overige verkeer en de crossmotor niet tijdig tot stilstand brengen om een botsing met [verzoekster] te voorkomen. [verzoekster] heeft onweersproken gesteld dat geen hoger beroep is ingesteld tegen het vonnis van de strafrechter en dat dit oordeel onherroepelijk is geworden. Het vonnis van de strafrechter levert daarom op grond van artikel 161 Rv dwingend bewijs op van het zeer gevaarlijke rijgedrag van [naam] en van het causaal verband tussen dat rijgedrag en het ongeval. Het Waarborgfonds heeft hier onvoldoende tegenin gebracht. De rechtbank volgt het Waarborgfonds niet in haar betoog dat de context van de ‘meeting’ waaraan [verzoekster] deelnam, meebrengt dat het rijgedrag van [naam] hoewel gevaarlijk en strafbaar, jegens haar niet onrechtmatig was. Uit de door partijen aangedragen feiten en omstandigheden komt namelijk niet naar voren dat [naam] en [verzoekster] samen en ten opzichte van elkaar zich gedroegen als deelnemers aan een sport- en spelsituatie en de gevaren daarvan in feite voor lief namen. Daarvoor is onder meer van belang dat [naam] reed op een motorfiets en [verzoekster] op een bromfiets, dat niet naar voren is gekomen dat er bepaalde (al dan niet expliciete) regels golden. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het gevaarlijke rijgedrag van [naam] onrechtmatig was jegens [verzoekster] in de zin van artikel 6:162 BW. Omdat niet in geschil is dat ook aan de overige vereisten van artikel 6:162 BW is voldaan, is [naam] is dus civielrechtelijk aansprakelijk tegenover [verzoekster] . Ten overvloede overweegt de rechtbank nog dat artikel 185 WVW geen grondslag kan vormen voor aansprakelijkheid van [naam] , aangezien [verzoekster] geen ongemotoriseerde verkeersdeelnemer was (zie hierna).

5.3.

Vervolgens is de vraag of sprake is van ‘eigen schuld’ in de zin van artikel 6:101 BW, waar staat dat als de schade mede een gevolg is van een omstandigheid die aan de benadeelde zelf kan worden toegerekend, de vergoedingsplicht wordt verminderend door de schade over de benadeelde en de vergoedingsplichtige te verdelen in evenredigheid met de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen. Het Waarborgfonds wijst erop dat [verzoekster] uit eigen beweging deelnam aan de meeting waarbij werd gestunt en gevaarlijk werd gereden en voert aan dat zij daarmee het gevaar heeft opgezocht. Verder stelt het Waarborgfonds zich op het standpunt dat [verzoekster] [naam] als ‘rechtdoor gaand verkeer’ niet voor heeft laten gaan toen zij naar links ging.

5.4.

Naar het oordeel van de rechtbank kan niet worden aangenomen dat de omstandigheid feit dat [verzoekster] naar de meeting is gegaan en daaraan deelnam heeft bijgedragen aan het ontstaan van haar schade. Het mag zo zijn dat als zij daar niet was geweest, zij niet zou zijn aangereden door [naam] , maar dat is niet voldoende om een voor ‘eigen schuld’ relevant causaal verband aan te nemen.

5.5.

5.6.

Omdat beide partijen een verwijt valt te maken over het ontstaan van het ongeval en dus van de schade, moet vergoedingsplicht van [naam] verminderd worden met het deel van de schade dat het gevolg is van de aan [verzoekster] toe te rekenen omstandigheid dat zij [naam] niet liet voorgaan. De vraag ligt dus voor in welke mate enerzijds het gevaarlijke rijgedrag van [naam] en anderzijds de omstandigheid dat [verzoekster] naar links ging aan het ontstaan van het ongeval hebben bijgedragen.

5.7.

De rechtbank is van oordeel dat het ongeval in overwegende mate is veroorzaakt door [naam] . De rechtbank wijst hier nogmaals naar hetgeen in het strafvonnis is overwogen; [naam] reed met hoge snelheid op een crossmotor en maakte een wheelie. Hierdoor had [naam] onvoldoende zicht op de weg en kon hij niet tijdig remmen en of anderszins adequaat reageren op gedrag van [verzoekster] door bijvoorbeeld uit te wijken. Dat leidt ertoe dat de rechtbank aanneemt dat de aan [naam] toe te rekenen omstandigheden voor 75% hebben bijgedragen aan het ontstaan van de schade en de aan [verzoekster] toe te rekenen omstandigheden voor 25%.

5.8.

Op grond van artikel 6:101 lid 1 BW wordt van de hiervoor besproken causale verdeling uitgegaan, ‘met dien verstande dat een andere verdeling plaatsvindt of de vergoedingsplicht geheel vervalt of in stand blijft, indien de billijkheid dit wegens de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten of andere omstandigheden van het geval eist’. Dat wordt de ‘billijkheidscorrectie’ genoemd.

5.9.

[verzoekster] doet een beroep op de billijkheidscorrectie vanwege de ernst van de over en weer gemaakte fouten, de aard van haar letsel en de (financiële) gevolgen van het ongeval, en komt tot 100% aansprakelijkheid van [naam] . De rechtbank is het met haar eens dat de omstandigheden van dit geval moeten leiden tot een andere verdeling dan die op basis van causaliteit, maar niet tot een verdeling waarbij alleen [naam] aansprakelijk is. De rechtbank komt tot 85% op basis van de volgende omstandigheden:

• -

  De fout van [naam] , zijn gevaarlijke rijgedrag, is veel ernstiger dan de fout van [verzoekster] , die neerkomt op een moment van onoplettendheid;

• -

  [verzoekster] heeft ernstig letsel aan haar linkerbeen opgelopen en haar herstel verliep en verloopt moeizaam. De rechtbank wijst op de brief van 16 april 2023 van het ziekenhuis, waarin onder meer is opgenomen: “Li onderbeen: standsafwijking, open wond pretibiaal onder de knie en boven de enkel. Bot a vue bij wond onder de knie. (…) Onderbeenfractuur li graad 3 open, twee etage.” Het ging dus om een meervoudige open beenbreuk, waaraan zij direct na het ongeval is geopereerd. Nadien heeft zij twee weken in het ziekenhuis gelegen. Na het ontslag bleken de wonden ontstoken te zijn geraakt, waarop [verzoekster] weer is opgenomen voor ruim vier weken, in welke periode zij nog drie keer is geopereerd en er verschillende huidtransplantaties zijn verricht. Het is volgens [verzoekster] lange tijd onzeker geweest of het been gered kon worden. Het Waarborgfonds heeft dit alles niet weersproken. Ook heeft het Waarborgfonds niet weersproken dat [verzoekster] vervolgens maandenlang heeft moeten revalideren en dat zij op dit moment nog steeds dagelijks pijnklachten en ook psychische klachten heeft;

• -

  Tot slot heeft [verzoekster] er onweersproken op gewezen dat het ongeval ook ingrijpende andere gevolgen voor haar heeft gehad. Zo kon zij in september 2023 niet beginnen met de studie waarvoor zij stond ingeschreven, heeft zij twee (bij)banen verloren en moest zij haar woning (bedoeld voor studenten van zorgopleidingen) verlaten. Zij is afhankelijk geworden van een bijstandsuitkering en kan geen beroep doen op een (schade)verzekering die de schade als gevolg van het ongeval vergoedt. Duidelijk is geworden dat het ongeval een enorme impact heeft op het leven van [verzoekster] .

5.10.

De rechtbank komt tot de slotsom dat het Waarborgfonds gehouden is om 85% van de schade van [verzoekster] als gevolg van het ongeval te vergoeden. De rechtbank zal aldus verklaren voor recht. Voor toewijzing van wettelijke rente is op dit moment geen plaats, zodat het verzoek op dit punt wordt afgewezen. Het door [verzoekster] gevorderde voorschot van € 5.000 op de vast te stellen schadevergoeding wijst de rechtbank toe, mede gelet op het feit dat het Waarborgfonds daartegen geen verweer heeft gevoerd.

5.11.

De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Bij deze begroting moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 BW in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn. Dit betekent dat als een deelgeschilprocedure volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, de kosten daarvan niet voor vergoeding in aanmerking komen. In dit geval is niet in geschil dat de met deze procedure gemoeide kosten in redelijkheid zijn gemaakt. De rechtbank zal dan ook overgaan tot begroting van de kosten.

5.12.

Mr. Minderhout-Soares heeft de aan de behandeling van het verzoek verbonden kosten blijkens de specificatie van 16 februari 2026 tot en met de mondelinge behandeling begroot op een bedrag van € 15.069,07 in totaal. Hierbij is uitgegaan van een totale (in rekening gebrachte) tijdsbesteding van 37,5 uur. Hiervan is 34,6 uur in rekening gebracht voor de werkzaamheden van mr. Minderhout-Soares (tegen uurtarieven van € 298 en € 313) en 2,9 uur voor de werkzaamheden van mr. Van Tol (tegen een uurtarief van € 322).

5.13.

Het Waarborgfonds maakt bezwaar tegen de kostenbegroting. Het Waarborgfonds voert daartoe aan dat het aantal aan de zaak bestede uren onredelijk is en dat het uurtarief van mr. Minderhout-Soares bovenmatig is gezien het feit dat hij beginnend advocaat is. Volgens het Waarborgfonds moeten de kosten worden gematigd tot € 3.375 uur in totaal exclusief btw (15 uur tegen een tarief van € 225).

5.14.

Het gaat om een overzichtelijke en in omvang beperkte zaak. Voor het opstellen van het verzoek gaat de rechtbank daarom uit van een tijdsbesteding van 25 uur in totaal, tegen een uurtarief van € 250 exclusief btw. Dit leidt ertoe dat de aan deze procedure verbonden kosten worden begroot op € 6.250 (25 uur x € 250) exclusief btw, oftewel € 7.562,50 inclusief btw. Deze kosten worden nog vermeerderd met het betaalde griffierecht van € 1.374, zodat het totaalbedrag uitkomt op € 8.936,50.

5.15.

Als de schadevergoedingsplicht in verband met eigen schuld aan de kant van de benadeelde wordt verminderd, geldt dit in beginsel ook voor de kosten van het deelgeschil. Het gaat immers om schade als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 BW. De rechtbank ziet in dit geval onvoldoende aanleiding om het percentage eigen schuld niet te laten doorwerken in de kosten van het deelgeschil.

5.16.

Aangezien het Waarborgfonds voor 85% aansprakelijk is voor de schade die [verzoekster] als gevolg van het ongeval heeft geleden, zal het Waarborgfonds veroordeeld worden tot betaling van 85% van het hiervoor begrote bedrag, oftewel een bedrag van (afgerond) € 7.596. De gevorderde wettelijke rente zal als niet weersproken worden toegewezen. Rechtbank Den Haag 23 april 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:11455