RBROT 020226 verzocht 32,5 uur x € 230 + 21%, begroot, niet toegewezen 25 uur x € 230 + 21% = € 6.957.50

5.1.

[verzoeker] heeft bezwaar gemaakt tegen de toelating van het rapport van Baan Hofman dat Allianz bij haar akte van 28 november 2025 heeft overgelegd. Dat bezwaar slaagt. Het rapport wordt niet toegelaten tot het procesdossier. In deze situatie verzet de goede procesorde zich hiertegen. Partijen hebben na de mondelinge behandeling de gelegenheid gekregen om zich bij akte uit te laten over de vraag of [verzoeker] gebonden is aan de erkenning van aansprakelijkheid door Bovemij. Voor nadere bewijslevering omtrent de toedracht is geen gelegenheid gegeven. Bovendien is de rechtbank met [verzoeker] eens dat niet valt in te zien waarom het rapport in zo’n laat stadium pas wordt ingebracht, terwijl het gebaseerd is op feiten die al lang bekend waren.

5.2.

De vraag die partijen verdeeld houdt is of Allianz aansprakelijk is voor de schade van [verzoeker]. Voor beoordeling van de aansprakelijkheid is pas ruimte als [verzoeker] niet gebonden is aan de erkenning van aansprakelijkheid voor het ongeval door Bovemij.

5.3.

Volgens vaste jurisprudentie staat het een aansprakelijkheidsverzekeraar in beginsel niet vrij om terug te komen op een jegens een derde gedane erkenning dat zijn verzekerde jegens die derde aansprakelijk is. De erkenning door de WAM-verzekeraar bindt echter niet zonder meer de verzekerde van de aangesproken verzekeraar ten aanzien van de claim die de verzekerde bij de wederpartij neerlegt. In dat geval is de vraag of de benadeelde er in de gegeven omstandigheden op mocht vertrouwen dat hij ook de verzekerde aan die erkenning door de verzekeraar kon houden. De vraag is dus of de mail van Bovemij waarin zij aansprakelijkheid erkent (r.o. 3.3.), in de gegeven omstandigheden door Allianz zo is opgevat – en ook als zodanig opgevat mocht worden – dat Bovemij namens [verzoeker] aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval erkende, niet alleen waar het ging om de gevolgen voor [naam] als verzekerde van Allianz maar ook om de gevolgen voor [verzoeker].

5.4.

[verzoeker] voert ter onderbouwing van zijn stelling dat hij niet gebonden is aan de erkenning van Bovemij allereerst aan dat de erkenning niet namens hem is gedaan, omdat Bovemij geen contact met hem heeft opgenomen voorafgaand aan de erkenning en dus geen hoor en wederhoor heeft toegepast. Ten tweede stelt hij dat het niet duidelijk is op basis van welke informatie Bovemij aansprakelijkheid heeft erkend. Tot slot stelt hij dat het aannemelijk is dat Bovemij om proceseconomische redenen heeft besloten om de schade van de verzekerde van Allianz van € 1.000,- te betalen, zonder de discussie aan te gaan over de aansprakelijkheid.

5.5.

Naar het oordeel van de rechtbank mocht Allianz er gerechtvaardigd vanuit gaan dat de mail van Bovemij van 28 februari 2022 een erkenning van aansprakelijkheid voor alle gevolgen van het ongeval inhield en is [verzoeker] aan deze erkenning gebonden. De argumenten van [verzoeker] zijn niet voldoende om te concluderen dat Allianz de erkenning van Bovemij anders had moeten begrijpen of rekening moest houden en de rechtbank ziet daar verder ook geen aanleiding voor. Dat wordt als volgt toegelicht.

5.6.

Het gaat het erom wat Allianz mocht begrijpen uit de mail van Bovemij. Dat Bovemij geen contact zou hebben gehad met [verzoeker] voorafgaand aan het erkennen van aansprakelijkheid, wordt nu door Allianz betwist. Zij wijst in dit kader op de door [verzoeker] ingebrachte e-mail van Quakel Assuradeuren B.V. waarin wordt aangegeven dat er contact zou zijn geweest met de zus van [verzoeker], maar dat toen is aangegeven dat [verzoeker] zich niets meer van het ongeval kon herinneren en dus niet zijn versie van het verhaal kon vertellen. Of Bovemij nu wel of geen contact heeft gehad met [verzoeker], al dan niet via een tussenpersoon, is niet relevant voor deze kwestie, want dit was toentertijd niet kenbaar voor Allianz. Uit de onder 3.4 geciteerde mail kon en mocht Allianz opmaken dat Bovemij wel contact met [verzoeker] had gehad.

5.7.

Ten tweede is het, anders dan [verzoeker] stelt, duidelijk op basis waarvan Bovemij aansprakelijkheid heeft erkend, namelijk het door [naam] ingevulde schadeformulier en het politierapport. Dat staat duidelijk in de betreffende mail (r.o. 3.3.). Tegen de achtergrond van de omstandigheid dat [verzoeker] zich de toedracht niet kon herinneren waren die twee stukken in beginsel voldoende voor Bovemij om haar standpunt over de aansprakelijkheid te bepalen. In de mails is ook geen voorbehoud gemaakt aangaande nader te verrichten onderzoek.

5.8.

Ten slotte is het mogelijk dat Bovemij er vanuit praktisch oogpunt voor heeft gekozen om de schade van [naam] te betalen en niet de discussie aan te gaan over de toedracht van en aansprakelijkheid voor het ongeval, maar dat blijkt evenmin uit de mails en was dus voor Allianz niet kenbaar. Daarom is dat onvoldoende om te concluderen dat [verzoeker] niet gebonden is aan de erkenning.

5.9.

De erkenning van Bovemij is bovendien ongeclausuleerd. Bovemij maakt geen onderscheid tussen de gevolgen voor de ene ([naam]) of de andere betrokkene ([verzoeker]) , gaat niet in op eventuele eigen schuld van één van partijen en maakt als gezegd geen voorbehoud voor, bijvoorbeeld, het inwinnen van nadere informatie.

5.10.

[verzoeker] heeft per saldo onvoldoende gemotiveerd waarom de erkenning van aansprakelijkheid door Bovemij hem niet bindt. Het voorgaande betekent dat [verzoeker] gebonden is aan de erkenning van aansprakelijkheid door Bovemij en dat [verzoeker] Allianz niet, op grond van de WAM, kan aanspreken voor de gevolgen van het ongeval voor [verzoeker]. De verzoeken van [verzoeker] worden dus afgewezen.

5.11.

De rechtbank komt daarom niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van de aansprakelijkheidsvraag. Als het zo is dat Bovemij ten onrechte aansprakelijkheid heeft erkend en [verzoeker] daarvan nadeel ondervindt, is dat een kwestie tussen Bovemij en [verzoeker] waar Allianz en haar verzekerde buiten staan. Geheel ten overvloede merkt de rechtbank op dat de thans beschikbare stukken voorshands de conclusie rechtvaardigen dat [verzoeker] een verkeersfout heeft gemaakt en minst genomen in aanzienlijke mate aan het ontstaan van het ongeval heeft bijgedragen, maar dat [naam] onvoldoende oplettend is geweest.

5.12.

De rechtbank dient op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Dat geldt ook als een verzoek in het deelgeschil wordt afgewezen. Alleen als het deelgeschil volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, hoeven de kosten van de procedure niet te worden begroot. Daar is in dit geval geen sprake van.

5.13.

[verzoeker] heeft de kosten van deze deelgeschilprocedure begroot op € 9.727,19 inclusief btw. Allianz vindt dat deze kosten moeten worden gematigd, omdat het aantal bestede uren (35,2 uren) bovenmatig is, gelet op de beperkte omvang en complexiteit van het geschil. Daarnaast stelt zij dat de meeste specialistenwerkzaamheden al zijn verricht buiten het BGK-kader en vindt zij dat 15 uur aan werkzaamheden na indiening van het verzoekschrift te fors is.

5.14.

De rechtbank vindt het aantal besteden en toekomstig begrote uren inderdaad bovenmatig, gelet op de relatief beperkte complexiteit van de zaak en het overzichtelijke feitencomplex. De rechtbank acht in redelijkheid 25 uren voldoende. Aangezien Allianz tegen het gehanteerde uurtarief geen bezwaar heeft gemaakt, gaat de rechtbank bij de begroting van de kosten uit van het door de advocaat van [verzoeker] gehanteerde uurtarief van € 230,00. Dit betekent dat de kosten worden begroot op 25 x € 230,00 vermeerderd met 21% btw = € 6.957,50 in totaal.