RBLIM 190226 delay 2,25 uur bij hartinfarct; aansprakelijkheid huisarts erkend; verschil functieverlies linker hartkamer met en zonder ongeval

5.1.

[verzoeker] heeft zich tot de rechtbank gewend met een verzoek als bedoeld in artikel 1019w Rv. In dit artikel is de mogelijkheid van een deelgeschilprocedure opgenomen. De rechtbank moet beoordelen of er sprake is van schade die wordt geleden door dood of letsel. Ook moet de rechtbank beoordelen of er sprake is van een geschil omtrent een deel van wat partijen verdeeld houdt.

5.2.

De deelgeschilprocedure biedt betrokkenen bij een geschil over schade als gevolg van dood of letsel in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase een eenvoudige en snelle toegang tot de rechter, om de totstandkoming van een minnelijke regeling te bevorderen. In verband hiermee moet de rechtbank eerst beoordelen of de verzochte beslissing kan bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst. Als dit onvoldoende het geval is, moet het verzoek worden afgewezen (artikel 1019z Rv).

5.3.

In dit geval verschillen partijen – kort gezegd – van mening over de uitleg van de conclusies van deskundige [cardioloog] over de hoogte van het LVEF percentage in de situatie met en zonder schadeveroorzakende gebeurtenis (de vermijdbare vertraging). Met een oordeel hierover kan de ontstane impasse tussen partijen worden doorbroken en kunnen de onderhandelingen in principe worden voortgezet. Dit betekent dat de rechtbank het verzoek inhoudelijk zal bespreken en dat [verzoeker] ontvankelijk is in zijn verzoeken.

5.4.

De rechtbank zal overeenkomstig het verzoek van [verzoeker] voor recht verklaren dat de huidige LVEF van [verzoeker] 25-30%. bedraagt. De rechtbank zal deze beslissing hierna uitleggen.

5.5.

[cardioloog] is een door partijen in gezamenlijk overleg ingeschakelde deskundige. Over de vraagstelling waren partijen het eens. Ook stond de deskundigheid van de deskundige niet ter discussie. Partijen hebben zich daarmee verbonden om de rapportage van de deskundige als uitgangspunt te nemen voor de verdere afhandeling van hun geschil.

5.6.

Voor zover relevant heeft [cardioloog] het volgende over de LVEF van [verzoeker] geschreven (waarbij de rechtbank in vet gedrukt de LVEF heeft weergegeven).

• -

  Op pagina 9 van zijn rapport beschrijft hij de onderzoeken die hij heeft gedaan. Daarin is als resultaat van een echocardiogram een LVEF opgenomen van 25-30%.

• -

  Daarnaast geeft hij als antwoord op de vraag e (Wat is de diagnose op uw vakgebied):“Verminderde fysieke conditie NYHA f.c. 1-2 bij doorgemaakte voorwandinfarct op [nummer] na enig delay in presentatie met forse restschade (LVEF 30%), passagiere pericardeffusie en passagiere linkerkamertrombus ondanks coronaire stenting. Voorts profylactische s-ICD plaatsing.”

• -

  Op de eerste vraag die [verzoeker] bij brief van 12 februari 2025 naar aanleiding van het rapport aan [cardioloog] heeft gesteld, heeft [cardioloog] als volgt geantwoord: “Het delay van 4u50 min leidde tot een gemeten LVEF na de acute fase van 36%. In de followupperiode wisselde de nieuwe metingen tusen een LVEF van 30-39% en bij eigen onderzoek geschat 25-30%. Er hebben zich sinds het acute infarct geen nieuwe infarcten voorgedaan, zodat ik een LVEF van 25-30% aanneem als laat gevolg van het eerste infarct. Opgemerkt zij dat dit steeds schattingen betreft. Wel mag ervan worden uitgegaan dat er een correlatie is tussen de (langere) duur van het opgetelde delay en de (grotere) schade aan de linker kamerfunctie. Deze vatte u correct samen in de tabel.”

5.7.

[verzoeker] leidt hieruit af dat zijn LVEF 25-30% is, maar [B.V.] en VvAA leiden hieruit af dat het huidige LVEF minimaal 30% is. Zij wijzen erop dat [cardioloog] dit percentage noemt bij de beantwoording van vraag e. Ook verwijzen zij naar eerder gemeten hogere percentages en specifiek op het percentage 30-39%, zoals gemeten tijdens het cardiologisch onderzoek op 23 augustus 2023 in het [ziekenhuis 1]3. Verder stellen zij dat [verzoeker] in een gesprek met de schadebehandelaar op 25 juni 2025 (dus na het rapport van [cardioloog] ) heeft gezegd een LVEF van 35% te hebben, wat in het bezoekrapport is vastgelegd4.

5.8.

5.9.

Ook als [verzoeker] inderdaad, zoals [B.V.] en VvAA stellen, nadien tegenover een schadebehandelaar heeft gezegd dat zijn LVEF 35% was, doet dat aan voorgaande conclusies van [cardioloog] niets af. Het LVEF kan immers fluctueren. Daar komt bij dat [verzoeker] op zitting heeft uitgelegd dat het in het bezoekrapport opgenomen percentage van 35% betrekking had op een eerder gemeten LVEF en dat dit fout in het rapport is opgenomen.

5.10.

De rechtbank gaat er dan ook vanuit dat het LVEF van [verzoeker] 25-30% is.

5.11.

De rechtbank zal overeenkomstig het verzoek van [verzoeker] voor recht verklaren dat de LVEF van [verzoeker] 45-50% zou bedragen in de situatie zonder vermijdbare vertraging. De rechtbank zal deze beslissing hierna uitleggen.

5.12.

De rechtbank neemt in dit verband tot uitgangspunt dat het hartinfarct om 02:00 uur is begonnen. Weliswaar verdedigen [B.V.] en VvAA het standpunt dat het infarct al eerder is begonnen, maar de rechtbank gaat daar niet in mee. [B.V.] en VvAaA beroepen zich op de opmerking van [cardioloog] in het rapport op pagina 12 ”Mogelijk is het infarct zelfs al ruim voor [nummer] begonnen doch mede door de deels atypische klachten niet als zodanig door betrokkene vermoed of herkend.”. [cardioloog] schrijft echter ook in zijn rapport dat hij desondanks geneigd is uit te gaan van een begin van het infarct om 02:00 uur. Bovendien is dit tijdstip in het ritformulier van de ambulance ook als tijd aangegeven5, staat in het verslag van het [ziekenhuis 1]6“Vannacht om 2u ontstane POB met radiatie naar linker arm vastzittend aan ademhaling” vermeld en is dit tijdstip door de medisch adviseur van VvAA zelf ook aangenomen7. Daarom is de rechtbank van oordeel dat in rechte moet worden uitgegaan van een starttijd van 02:00 uur.

5.13.

Pas om 03:28 uur heeft [verzoeker] zich telefonisch gemeld bij de huisartsenpost van [B.V.] . Partijen zijn het erover eens dat de tijd tussen 02:00 uur en 03:28 uur als “patients delay” aan [verzoeker] zelf moet worden toegerekend en dus niet voor rekening van [B.V.] komt. De rechtbank neemt dit over.

5.14.

Partijen verschillen van mening over de vraag welk tijdsverloop daarna als vermijdbare vertraging moet worden aangemerkt die voor rekening van [B.V.] dient te komen en welke gevolgen daaraan verbonden moeten worden.

5.15.

[B.V.] en VvAA komen uit op een vermijdbare vertraging van 2 uur en 20 minuten. [B.V.] en VvAA erkennen dat er naar aanleiding van het eerste contact tussen 03:28 en 03:53 uur een spoedvisite had moeten worden afgelegd dan wel een ambulance had moeten worden gestuurd en dat er daardoor niet geheel zorgvuldig is gehandeld. De vermijdbare vertraging start volgens hen nadat het gesprek heeft plaatsgevonden, namelijk om 03:53 uur. Als toen meteen een ambulance was gebeld en vergelijkbare tijdsverlopen worden aangehouden als in werkelijkheid zijn verstreken, dan zou de ambulance om 04:00 uur zijn gearriveerd bij [verzoeker] thuis en vervolgens rond 04:30 uur in het ziekenhuis te [plaats 3] zijn aangekomen. Om 04:50 uur zou die weer zijn vertrokken om vervolgens rond 05:10 uur aan te komen bij het ziekenhuis te [plaats 4] . De dotterbehandeling zou dan rond 05:30 uur hebben kunnen starten. Het verschil tussen 03:53 uur en 05:30 uur levert ongeveer een tijdsverloop van 2 uur en 20 minuten op.

5.16.

[verzoeker] komt uit op een vermijdbare vertraging van 3 uur en 13 minuten. [verzoeker] stelt dat [B.V.] op basis van de NHG-standaard Acuut Coronair Syndroom8 met spoed een ambulance had moeten sturen tijdens het eerste consult om 03:28 uur en ook dat hij meteen naar [ziekenhuis 2] gestuurd had moeten worden (zonder tussenstop bij Laurentius). Omdat hij dan ’s nacht zou zijn vervoerd, had de rit ook korter geduurd dan nu die tijdens de ochtendspits werd gemaakt. In die redenatie had hij al om 04:37 uur gedotterd kunnen worden. Aangezien hij in werkelijkheid pas om 07:50 uur is gedotterd is sprake van een vermijdbare vertraging van 3 uur en 13 minuten.

5.17.

Aanvankelijk heeft deskundige [cardioloog] geconcludeerd dat sprake is van een vermijdbare vertraging van in totaal 3 uur. Daarna heeft hij dit echter bijgesteld naar 2,25 uur naar aanleiding van de vragen van [verzoeker] in zijn definitieve rapport.

5.18.

De rechtbank volgt [cardioloog] in deze conclusie. Zoals hiervoor al onder randnummer 5.5. overwogen, hebben partijen zich verbonden om de rapportage van de deskundige als uitgangspunt te nemen voor de verdere afhandeling van hun geschil. Dat betekent dat de uiteindelijke conclusie van [cardioloog] moet worden gevolgd dat er een vermijdbare vertraging is ontstaan van 2,25 uur en dat zonder deze vermijdbare vertraging [verzoeker] een LVEF van 45-50% had gehad.

5.19.

[B.V.] en VvAA gaan uit van een vermijdbare vertraging van 2 uur en 20 minuten die volgens hen tot een LVEF van minder dan 40% zou leiden, waardoor er niet meer schade zou zijn dan wanneer er geen vermijdbare vertraging was. Zij onderbouwen dit door te stellen dat het LVEF van een gezonde 31-jarige 60% bedraagt. Aangezien het hartinfarct volgens hen al enkele uren voor 02:00 uur heeft plaatsgevonden, zou ook zonder de vermijdbare vertraging het LVEF 40% of minder bedragen. Zoals al overwogen gaat de rechtbank er echter vanuit dat het hartinfarct om 02:00 uur is aangevangen en niet eerder. Deze stellingen van [B.V.] en VvAA gaan dus niet op.

5.20.

De rechtbank is verder van oordeel dat [cardioloog] er terecht van uitgaat dat er al om 3.28 uur een ambulance gestuurd had moeten worden. [verzoeker] heeft erop gewezen dat [huisarts] volgens de NHG-standaard12 meteen om 3.28 uur een ambulance had moeten sturen. [B.V.] en VvAA betwisten dat de NHG-standaard van toepassing is omdat deze norm pas in juli 2025 (dus na het onrechtmatig handelen) in de NGH-standaard is opgenomen. Deze stelling gaat echter niet op omdat de NHG-standaard een vastlegging van een norm is die ook al in april 2023 door huisartsen werd gehanteerd. Bovendien hebben [B.V.] en VvAA erkend dat de klachten die [verzoeker] tijdens het eerste contact uitte voor [huisarts] aanleiding hadden moeten zijn om een spoedvisite af te leggen danwel een ambulance te sturen.

5.21.

De rechtbank gaat er dan ook overeenkomstig de conclusie van [cardioloog] vanuit dat zonder vermijdbare vertraging de LVEF 40-45% zou zijn geweest, toegewezen.

5.22.

De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Bij de begroting van de kosten moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 Burgerlijk Wetboek (BW) in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn.

5.23.

[verzoeker] maakt aanspraak op € 10.291,05 inclusief btw (31,5 uren x uurtarief € 270,00 exclusief btw), te vermeerderen met het griffierecht. [B.V.] en VvAA Schadeverzekeringen N.V. voeren aan dat het in rekening brengen van 20 uur voor het opstellen van het verzoekschrift onredelijk is en dat het uurtarief bovenmatig is.

5.24.

Niet in geschil is dat het redelijk is dat kosten voor rechtsbijstand zijn gemaakt. In tegenstelling tot [B.V.] en VvAA menen, is de rechtbank van oordeel dat het uurtarief van € 270,00 exclusief btw redelijk is, aangezien (onweersproken) ter zitting door mr. Van Eck is aangevoerd dat hij de [opleiding] personenschade heeft afgerond en daarmee voldoende specialistische kennis in huis heeft om een dergelijk uurtarief te mogen rekenen. Een specialist behoort echter ook sneller en efficienter te kunnen werken dan een niet gespecialiseerde collega. 20 uur besteedde tijd aan het opstellen van het verzoekschrift acht de rechtbank gelet op voormeld uitgangspunt onredelijk, ook gezien het feit dat uit onderzoek is gebleken dat landelijk gemiddeld 17,5 uur aan het totale deelgeschil wordt besteed door een gespecialiseerde belangenbehartiger13. De rechtbank acht het redelijk dat het aantal uren voor het opstellen van het verzoekschrift wordt gematigd tot 14 uren. Tegen het overige aantal opgevoerde uren is geen verweer gevoerd en dat komt de rechtbank ook niet onredelijk voor.

5.25.

De redelijke kosten voor het opstellen van het verzoekschrift en de verdere behandeling van de zaak als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 BW zullen door de rechtbank dan ook worden begroot op 25,5 uren × € 270,00 exclusief btw, dus op € 8.330,85 inclusief btw te vermeerderen met het door [verzoeker] betaalde griffierecht van € 331,00. [B.V.] en VvAA zullen tot betaling daarvan aan [verzoeker] worden veroordeeld.