HR 310395 noenmaal; handgemeen tussen gasten en restauranteigenaar; subduraal haematoom; restaurateur niet aansprakelijk

(ii) De toedracht van de gebeurtenissen, voor zover vaststaand, was als volgt. [eiser] en zijn collega hebben eerst met [verweerder] en de sommelier ( [getuige 1] ) het menu en de wijnkaart besproken en hun keuze gemaakt. De gebrachte fles Chablis voldeed niet aan de verwachtingen en werd door het restaurant teruggenomen. In plaats daarvan werd een fles champagne gekozen. Het voorgerecht, "truffe surprise", voldeed ook niet geheel aan de verwachtingen en werd slechts ten dele opgegeten. Over de rest van het menu waren de gasten vol lof, behoudens dat één oester - volgens [verweerder] ten onrechte - werd afgekeurd en door een andere werd vervangen. De gasten waren niet tevreden over de keuze op de wijnkaart en na overleg werd besloten een drietal halve flesjes witte Bourgogne te laten komen. Het eerste flesje werd geopend en, na voor meer dan de helft leeggedronken te zijn, alsnog afgekeurd, terwijl toen besloten is in plaats van de twee andere halve flesjes een fles Meursault 1978 te laten komen. Nadat deze fles voor ongeveer tweederde deel was leeggedronken werd hij eveneens afgekeurd. Hierna dronken [eiser] en zijn metgezel nog een fles champagne. Tenslotte werd koffie met cognac gedronken.

(iii) Nadat de rekening, die in totaal f 725, -- beliep, was gebracht, vroegen de gasten de sommelier om [verweerder] te laten komen omdat zij bezwaar maakten dat de fles Meursault en het opengemaakte halve flesje in de rekening waren opgenomen. [verweerder] was de tuin ingegaan omdat hij zich ergerde aan het optreden van de gasten.

(iv) Over wat daarna is gebeurd verschillen partijen van mening. Vaststaat dat [verweerder] dacht dat de gasten zonder betalen wilden vertrekken. Vaststaat ook dat het bedrag van de rekening, volgens [eiser] vermeerderd met f 50, -- fooi, op tafel was neergelegd, volgens [eiser] op het schoteltje waarop de rekening was gebracht, volgens [verweerder] onder dat schoteltje en daardoor onzichtbaar.

(vi) Voorts heeft [eiser] gesteld dat [verweerder] hem heeft mishandeld door hem een aantal vuistslagen toe te dienen, enkele op zijn voorhoofd links en rechts, onder het linkeroog en op het linker oor, ten gevolge waarvan hij onder meer het dubbelzijdig subduraal haematoom heeft opgelopen. Hiervoor heeft hij zich onder medische behandeling moeten stellen en is hij geopereerd. Hij heeft ten gevolge van het gebeurde blijvende restverschijnselen overgehouden, onder meer bestaande uit ernstige hoofdpijnen, duizeligheid en verlies van 90% van het gehoor aan de linkerzijde. Als gevolg van dit letsel is aan de zijde van [eiser] schade geleden.

3.2 Het Hof heeft zijn afwijzing van de vorderingen van [eiser] gegrond op de volgende overwegingen, kort samengevat:

(ii) Het Hof heeft vervolgens de vraag of [verweerder] jegens [eiser] voor de gevolgen van deze klap en de daardoor veroorzaakte val tegen de deur aansprakelijk is, beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval.

(iii) Van deze omstandigheden heeft het Hof in het bijzonder gereleveerd: dat [eiser] en [betrokkene 1] zich hebben gedragen als zeer kritische, moeilijk tevreden te stellen gasten; dat een meningsverschil is ontstaan tussen [verweerder] en [eiser] over de betaling van de rekening en dat [verweerder] uit hetgeen [eiser] en [betrokkene 1] hebben gezegd, de indruk heeft gekregen dat zij van plan waren zonder betaling te vertrekken; dat [betrokkene 1] en [eiser] in deze volgorde naar de uitgang van het restaurant zijn gelopen; dat [verweerder] [eiser] bij de kraag van zijn jasje heeft vastgepakt om te voorkomen dat hij zonder te betalen het restaurant zou verlaten; dat [eiser] , zich omdraaiend, toen een beweging met zijn arm heeft gemaakt waardoor [verweerder] over zijn gezicht werd gekrabd, en [verweerder] daarop [eiser] de voormelde klap heeft gegeven, waardoor deze tegen de deur viel.

(iv) Het Hof heeft vervolgens geoordeeld: dat de veronderstelling van [verweerder] dat [eiser] en [betrokkene 1] van plan waren zonder te betalen weg te gaan, door hun gedrag gerechtvaardigd werd; dat [verweerder] niet euvel is te duiden dat hij heeft geprobeerd dit te verhinderen door [eiser] bij de kraag van diens jasje te pakken; dat [verweerder] de armbeweging van [eiser] , die zijn gezicht raakte, heeft mogen opvatten als een bedreiging door [eiser] ; dat de door [verweerder] als reactie daarop gegeven klap niet buiten proportie was.

3.3 's Hofs voormelde overwegingen, opgevat als hiervoor weergegeven, geven geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Zij zijn sterk verweven met feitelijke waarderingen die in cassatie niet op hun juistheid kunnen worden getoetst. zij bevatten voorts een motivering van 's Hofs afwijzing van de vorderingen van [eiser] , die niet onbegrijpelijk is en, in het licht van de gedingstukken, ook overigens aan de eisen van de wet voldoet. Het middel stuit hierop in al zijn onderdelen af, waarbij nog het volgende afzonderlijke vermelding verdient.

3.4 Het eerste onderdeel van het middel richt klachten tegen 's Hofs hiervoor in 3.2 onder (i) weergegeven overweging. Het oordeel van het Hof dat de verklaringen van de getuige [betrokkene 1] wegens hun onderlinge afwijkingen geen geloof verdienen, was aan het Hof als rechter die over de feiten oordeelt, voorbehouden. In het licht van die verklaringen en van de punten waarop zij verschillen, kan 's Hofs oordeel niet onbegrijpelijk worden genoemd. Uitgaande van dit oordeel heeft het Hof ook niet blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot art. 213 Rv., waarin besloten ligt dat de verklaring van een partij-getuige - zoals [eiser] was - geen bewijs te haren voordele kan opleveren, indien geen aanvullende bewijzen voorhanden zijn die zodanig sterk zijn en zodanig essentiële punten betreffen dat zij de partijverklaring voldoende geloofwaardig maken. Niet is in te zien dat zulks in strijd zou komen met het door art. 6 EVRM gewaarborgde recht op een eerlijk proces.

Een en ander wordt niet anders door de ter griffie gedeponeerde foto's van het hoofdletsel van [eiser] , waarop ook onderdeel 2 betrekking heeft. Dat dit letsel zich op twee verschillende plaatsen bevond, heeft het Hof kennelijk en niet onbegrijpelijk gezien als gevolg van het feit dat [eiser] niet alleen een klap heeft gekregen, maar daardoor ook tegen een deur gevallen is.

3.5 Onderdeel 3 richt zich tegen 's Hofs oordeel dat [verweerder] in de "gerechtvaardigde" veronderstelling verkeerde dat [eiser] en [betrokkene 1] van plan waren te vertrekken zonder de rekening te betalen. 's Hofs oordeel op dit punt is evenwel in het licht van de verklaringen van de getuigen niet onbegrijpelijk, nu het Hof kennelijk en niet onbegrijpelijk is uitgegaan van de tussen partijen vaststaande feiten dat [eiser] en [betrokkene 1] te kennen hadden gegeven de rekening, zoals deze was aangeboden, niet te willen voldoen en dat zij kort daarna zijn weggelopen, klaarblijkelijk zonder mede te delen dat zij hun standpunt niet handhaafden.

3.6 De onderdelen 4-7 strekken ertoe 's Hofs waardering van de omstandigheden van het geval door middel van in hoofdzaak motiveringsklachten aan de Hoge Raad voor te leggen. 's Hofs overwegingen schieten evenwel als motivering van 's Hofs beslissing niet tekort, waarbij aantekening verdient dat de daartegen gerichte klachten deels feitelijke grondslag missen. Het Hof heeft immers vastgesteld dat de door [verweerder] gegeven klap een reactie was op een armbeweging van [eiser] , waardoor het gezicht van [verweerder] werd geraakt, en die [verweerder] naar 's Hofs oordeel heeft mogen opvatten als een bedreiging door [eiser] . De ernstige gevolgen die deze klap voor [eiser] heeft gehad, heeft het Hof kennelijk en niet onbegrijpelijk niet toegeschreven aan de kracht van de klap zelf, maar aan de combinatie van de klap met het feit dat [eiser] daardoor ongelukkigerwijs tegen de deur van het restaurant is gevallen, dat hij bezig was te verlaten. Voorts verdient aandacht dat in de door het Hof vastgestelde en niet onbegrijpelijke lezing van het gebeurde het niet [verweerder] was die met slaan begon, doch veeleer [eiser] , die met een armbeweging het gezicht van [verweerder] raakte en daarover krabde.

In verband met een en ander geeft ook de hiervoor in 3.2 onder (v) bedoelde dubbele slotsom van het Hof in geen van beide conclusies blijk van een onjuiste rechtsopvatting.Hoge Raad 31 maart 1995, ECLI:NL:HR:1995:ZC1688

Het hof geeft op dit punt een primaire en een subsidiaire redenering. Het overweegt eerst (r.o. 10) dat [verweerder] "in beginsel" onrechtmatig heeft gehandeld jegens [eiser 2] door deze een klap te geven, maar dat het gedrag van [verweerder] "zozeer is uitgelokt" door dat van [eiser 2] dat het i.c. niet onrechtmatig zou zijn tegenover [eiser 2] . Het hof overweegt vervolgens (r.o. 11) dat ook als dit anders zou wezen - dwz. als de in beginsel bestaande onrechtmatigheid van het gedrag van [verweerder] niet zou worden opgeheven door dat van [eiser 2] -, de verplichting tot schadevergoeding zou zijn vervallen, omdat de billijkheid dit i.c. zou eisen "wegens de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten".

Voor zover de klachten uit de onderdelen 4-7 betogen dat het hof niet de onrechtmatigheid van het optreden van [verweerder] zou hebben vastgesteld, missen zij daarom feitelijke grondslag: het hof heeft ook op die grondslag een oordeel gegeven, en het ziet de uitlokking kennelijk als rechtvaardigingsgrond. De klachten betwisten echter mede, deels als motiveringsklachten, de twee gronden die het hof aanvoert om die onrechtmatigheid niet beslissend te achten, nl. de uitlokking van de onrechtmatige daad door [eiser 2] en de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten. Zie subonderd. 4b, 5c en 6a en b.

Dit blijft m.i. zo wanneer men bij de fouten van de gast mede betrekt de omstandigheid dat deze, toen hij nogal onzacht aan zijn jasje werd getrokken, de restauranthouder over diens gezicht zou hebben gekrabd; ook dan is het door de restaurant- houder gebezigde geweld disproportioneel. Het hof zegt daarover dat de restauranthouder de krab - die in de getuigenverklaringen overigens geen rol van betekenis speelt - als "bedreiging" heeft mogen opvatten en dat daarom zijn reactie niet buiten proportie was (r.o. 9.3); maar daarbij miskent het hof dat zulk een "bedreiging" niet ieder soort reactie rechtvaardigen kan, tot ernstige mishandeling, of zelfs doodslag, toe. Ook in deze passage laat het hof derhalve ten onrechte na zich te verdiepen in de aard van het aan [eiser 2] toegebrachte letsel.

De onbegrijpelijkheid van 's hofs afweging wordt niet goedgemaakt doordat het arrest tevens naar de billijkheid verwijst. In de eerste plaats niet, omdat het hof zijn billijkheidsoordeel juist doet steunen op de ernst van de wederzijdse fouten. In de tweede plaats niet, omdat de regel omtrent verminderde aansprakelijkheid bij eigen schuld van de benadeelde reeds zelf op de billijkheid steunt; zie art. 6:101 lid 1 BW; Asser-Hartkamp I (9e dr. 1992) no. 449. De billijkheid en de afweging van fouten gaan daarom in elkaar op.