RBMNE 220726 botsing tussen twee fietsers; geen bodemgeschil doch uitsluitend verklaring voor recht; verlof tussentijds hoger beroep

2.1

3.1

[eiser] en [gedaagde sub 2] zijn als fietsers met elkaar in botsing gekomen. [eiser] is daarbij gevallen en gewond geraakt. Zij vindt dat [gedaagde sub 2] aansprakelijk is voor het ongeval en haar schade moet vergoeden. Omdat partijen daar met elkaar niet uitkwamen is [eiser] bij deze rechtbank een deelgeschilprocedure begonnen om duidelijkheid te krijgen over de aansprakelijkheid. De deelgeschilrechter heeft beslist dat [gedaagde sub 2] niet aansprakelijk is voor het ongeval, kort gezegd omdat [eiser] geen voorrang had. De verklaringen voor recht over aansprakelijkheid en schadevergoeding die [eiser] in deelgeschil heeft gevraagd zijn daarom afgewezen.

3.2

[eiser] heeft eind 2025 ook een bodemprocedure ingesteld bij deze rechtbank. In die procedure heeft zij de rechtbank alleen verzocht om verlof te verlenen om (tussentijds) hoger beroep te mogen instellen tegen de deelgeschilbeschikking van 9 april 2025. In die procedure is zij niet-ontvankelijk verklaard, omdat zij met haar verzoek niet het hele geschil aan de bodemrechter voorlegde.1

3.3

3.4

[eiser] vordert in deze bodemprocedure kort samengevat een verklaring voor recht dat 1) [gedaagde sub 2] aansprakelijk is voor de door [eiser] geleden en nog te lijden schade door het ongeval dat plaatsvond op 6 juli 2023 en gehouden is die schade volledig te vergoeden, en 2) SOM het bedrag dat zij op grond van de verzekeringsovereenkomst met [gedaagde sub 2] aan [eiser] verschuldigd is, rechtstreeks aan [eiser] moet betalen. Daarmee legt [eiser] eigenlijk dezelfde vraag voor als in de deelgeschilprocedure. Bovendien gaat zij in de dagvaarding in de bodemprocedure slechts zeer summier in op de aansprakelijkheid, gaat zij geheel niet in op de schade en vordert zij geen verwijzing naar de schadestaatprocedure, maar betoogt zij enkel waarom (alsnog) verlof verleend zou moeten worden om tussentijds hoger beroep in te stellen tegen de deelgeschilbeschikking. Feitelijk heeft [eiser] dus geen volledige bodemprocedure ingesteld. Wel vordert zij een verklaring voor recht over het hele geschil. De rechtbank ziet daarom toch aanleiding om het verzochte verlof toe te staan, zodat [eiser] de aansprakelijkheidsvraag aan het gerechtshof kan voorleggen.

3.5

De eerste vraag die beantwoord moet worden is of de deelgeschilrechter een beslissing heeft genomen over de materiële rechtsverhouding: alleen dan is hoger beroep mogelijk van de deelgeschilbeschikking. In de deelgeschilbeschikking is beslist dat [gedaagde sub 2] niet aansprakelijk is voor het ongeval, kort gezegd omdat [eiser] geen voorrang had. Daarmee is een beslissing gegeven over de materiële rechtsverhouding tussen partijen, zoals bedoeld in artikel 1019cc lid 1 Rv.

3.6

Door het hiervoor aangehaalde arrest van de Hoge Raad moet voor de vraag of een verlofverzoek op tijd is ingediend niet langer worden aangesloten bij de eerste roldag of de datum van de beschikking waartegen men hoger beroep wil instellen, maar bij de datum van het vonnis waarin de mogelijkheid van hoger beroep wordt opengesteld. Daarmee is het verzoek op tijd gedaan. Het hoger beroep moet worden ingesteld binnen een termijn van drie maanden na dit vonnis.

3.7

Tussentijds hoger beroep zal niet leiden tot een onredelijke vertraging. Bovendien gaat het om de principiële vraag van de aansprakelijkheid. Nu dat een discussie blijft tussen partijen, ondanks de beslissing in de deelgeschilbeschikking, is het in het belang van partijen dat zij zekerheid krijgen over de aansprakelijkheidsvraag voor zij vervolgstappen nemen. Hierbij heeft de rechtbank ook meegewogen dat SOM geen bezwaren heeft opgeworpen tegen het openstellen van het tussentijds hoger beroep.

3.8

De rechtbank zal toestaan dat tussentijds hoger beroep wordt ingesteld tegen de deelgeschilbeschikking. Iedere verdere beslissing wordt aangehouden en deze bodemprocedure zal, in afwachting van de uitkomst van het hoger beroep, worden verwezen naar de parkeerrol.