RBOBR 110326  17-jarige e-bike fietser, door rood met  koptelefoon op, botst op zijkant bestelauto; NAH (12% bi); schadevergoeding 50%; geen verdere billijkheidscorrectie

4.1.

[verzoeker] heeft zich tot de rechtbank gewend met een verzoek als bedoeld in artikel 1019w Rv. In dit artikel is de mogelijkheid van een deelgeschilprocedure opgenomen. De rechtbank moet beoordelen of er sprake is van schade die wordt geleden door dood of letsel. Ook moet de rechtbank beoordelen of er sprake is van een geschil omtrent een deel van wat partijen verdeeld houdt.

4.2.

De deelgeschilprocedure biedt betrokkenen bij een geschil over schade als gevolg van dood of letsel in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase een eenvoudige en snelle toegang tot de rechter, om de totstandkoming van een minnelijke regeling te bevorderen. In verband hiermee moet de rechtbank eerst beoordelen of de verzochte beslissing kan bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst. Als dit onvoldoende het geval is, moet het verzoek worden afgewezen (artikel 1019z Rv).

4.3.

In dit geval verschillen partijen van mening over de vraag voor welk percentage MSIG aansprakelijk is voor de schade van [verzoeker] . Met een oordeel hierover kan de ontstane impasse tussen partijen worden doorbroken en kunnen de onderhandelingen in principe worden voortgezet. Dit betekent dat de rechtbank het verzoek inhoudelijk zal bespreken.

4.4.

Tussen partijen staat vast dat sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 185 WVW. Dat betekent dat MSIG gehouden is de schade van [verzoeker] te vergoeden, tenzij aannemelijk is dat het ongeval is te wijten aan overmacht. MSIG heeft afgezien van een beroep op overmacht van haar verzekerde en doet ook geen beroep op opzet of daaraan grenzende roekeloosheid aan de kant van [verzoeker] . Dat maakt dat in beginsel de hoofdregel van artikel 185 WVW geldt.

4.5.

Op grond van vaste jurisprudentie van de Hoge Raad geldt in een geval als het onderhavige, waarin sprake is van een verkeersongeval waarbij een motorrijtuig en (in dit geval) een fietser betrokken zijn en waarbij deze laatste schade oploopt, de zogenaamde 50%-regel. Deze regel houdt kort gezegd in dat de eigenaar van het motorrijtuig (of diens WAM-verzekeraar) op billijkheidsgronden gehouden is tenminste 50% van de schade te vergoeden, wegens de verwezenlijking van het aan motorrijtuigen ten opzichte van kwetsbare verkeerdeelnemers verbonden gevaar (“Betriebsgefahr”).

4.6.

In dit deelgeschil ligt de vraag voor of MSIG gehouden is meer dan 50% van de schade van [verzoeker] te vergoeden, zoals [verzoeker] stelt en MSIG bestrijdt.

4.7.

Daartoe dient in de eerste plaats te worden beoordeeld in welke mate de aan [verzoeker] dan wel aan [A] toe te rekenen omstandigheden aan het ongeval hebben bijgedragen, de wederzijdse causaliteit (artikel 6:101 BW). Het is daarbij aan MSIG om te stellen, en bij voldoende gemotiveerde betwisting, te bewijzen, dat er aan de zijde van [verzoeker] sprake is geweest van gedragingen die hebben bijgedragen aan het ontstaan van de schade.

4.8.

[verzoeker] stelt zich tot slot op het standpunt dat de billijkheid in dit concrete geval vereist dat de schade geheel voor rekening van MSIG komt. Hij heeft daartoe onder meer gewezen op de ernst van het opgetreden letsel en op zijn jonge leeftijd. MSIG betwist dat er aanleiding is tot een billijkheidscorrectie.

4.9.

De rechtbank stelt voorop dat voor een geslaagd beroep op de billijkheidscorrectie sprake moet zijn van de aanwezigheid van specifieke, individuele factoren die tot gevolg hebben dat de billijkheid in dit concrete geval een andere verdeling eist dan de uitkomst van de verdeling op basis van de wederzijdse causaliteit. In de ernst en verwijtbaarheid van de over en weer gemaakte verkeersfouten ziet de rechtbank in dit geval geen aanleiding voor een billijkheidscorrectie. De door [verzoeker] gemaakte fout weegt substantieel zwaarder dan de door [A] gemaakte fout. De omstandigheid dat het aan het motorrijtuig voor andere verkeersdeelnemers verbonden gevaar (Betriebsgefahr) zich heeft verwezenlijkt, is onvoldoende reden om te komen tot een verhoging van de schadevergoedingsverplichting van MSIG: het ernstige en blijvende letsel dat [verzoeker] heeft opgelopen (NAH), is (helaas) een type letsel dat in zijn algemeenheid voor komt bij een aanrijding tussen een fietser en een gemotoriseerd voertuig. Verder weegt de rechtbank mee dat, nu in de uitkomst van de causale verdeling de causale bijdrage van [A] aan het ontstaan van het ongeval substantieel lager lag dan 50%, de schadevergoedingsverplichting van MSIG al is verhoogd op grond van de 50%-regel. Alles afwegende leidt dit de rechtbank tot de conclusie dat er geen aanleiding bestaat voor een billijkheidscorrectie die verder gaat dan de algemene billijkheidscorrectie die voortvloeit uit de 50%-regel. De jonge leeftijd van [verzoeker] en de ernst van zijn letsel zijn in die correctie al verdisconteerd.

4.10.

Het is duidelijk dat de gevolgen van het ongeval voor [verzoeker] zeer ernstig zijn en dat hij daarmee dagelijks wordt geconfronteerd. Uit de stukken en tijdens de mondelinge behandeling is gebleken dat [verzoeker] met grote inzet probeert om zich een weg te vinden binnen de nieuw ontstane kaders. Dat siert hem en roept respect op. De toedracht van het ongeval en de daarop toe te passen rechtsregels maken echter dat er geen aanleiding bestaat om te bepalen dat MSIG meer dan de helft van de schade van [verzoeker] moet dragen. Dat betekent dat de verzochte verklaringen voor recht worden afgewezen.

4.11.

De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Dat geldt ook als een verzoek in deelgeschil wordt afgewezen. Alleen als de deelgeschilprocedure volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, hoeven de kosten van de procedure niet te worden begroot. Van deze laatste situatie is in dit geval geen sprake.

4.12.

Bij de begroting van de kosten moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 Burgerlijk Wetboek (BW) in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn.

4.13.

Tijdens de mondelinge behandeling hebben partijen zich op dit punt gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. De rechtbank zal uitgaan van de door [verzoeker] genoemde uren (11,5 in totaal) vermenigvuldigd met het uurtarief (€ 225,- exclusief btw), te vermeerderen met het griffierecht (€ 331,-). De redelijke kosten worden door de rechtbank daarom begroot op in totaal € 3.461,87.

4.14.

MSIG wijst op het uitgangspunt dat de kosten moeten worden verminderd overeenkomstig haar aansprakelijkheidspercentage. Het is in beginsel juist dat de verplichting om de in artikel 6:96 lid 2 BW bedoelde kosten te vergoeden, wordt verminderd wanneer de schadevergoedingsplicht op de voet van artikel 6:101 BW wordt verminderd4. Dat zou tot de conclusie kunnen leiden dat ook de kosten van de behandeling van het deelgeschil evenredig moeten worden verminderd, aangezien deze kosten op grond van artikel 1019aa lid 2 Rv hebben te gelden als kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 BW. De rechtbank ziet echter geen aanleiding daarmee in deze zaak rekening te houden.

4.15.

De rechtbank overweegt dat het door MSIG aangehaalde arrest is gewezen voorafgaand aan de inwerkingtreding van de Wet deelgeschilprocedure voor letsel- en overlijdensschade. De wetgever heeft de consequenties van dit arrest voor de kosten van de deelgeschilprocedure echter niet onder ogen gezien, zodat kan worden betwijfeld of de wetgever de bedoeling heeft gehad om dit uitgangspunt eveneens op die kosten van toepassing te laten zijn. Van belang daarbij is dat de wetgever met artikel 1019aa Rv juist heeft beoogd om de financiële drempel te verlagen voor de benadeelde om een oordeel van de rechter te vragen, door uit te sluiten dat de benadeelde in de proceskosten wordt veroordeeld en voor te schrijven dat zijn proceskosten niet forfaitair maar volledig in aanmerking worden genomen. Dit past blijkens de wetsgeschiedenis bij de deelgeschilprocedure, die wordt beschouwd als onderdeel van afwikkeling buiten rechte5. Het verzoek van [verzoeker] is erop gericht om, ten behoeve van de afwikkeling buiten rechte, duidelijkheid te verkrijgen over het aansprakelijkheidspercentage. Tegen de hiervoor geschetste achtergrond eist de billijkheid dan dat de verplichting van MSIG om de kosten te vergoeden die [verzoeker] heeft gemaakt om dit geschil door de rechter beslist te krijgen, niet evenredig met de schadevergoedingsplicht wordt verminderd.

4.16.

De rechtbank begroot de kosten van [verzoeker] op in totaal € 3.461,87 (inclusief btw en griffierecht). MSIG wordt, nu de aansprakelijkheid vast staat, veroordeeld tot betaling van dit bedrag. De verzochte uitvoerbaarheid bij voorraad wijst de rechtbank af, omdat tegen een beschikking op een verzoek inzake een deelgeschil geen hogere voorziening openstaat (artikel 1019bb Rv)