RBDHA 220126 verzocht 17 uur x 265 + 21%; matiging vanwege eerder verzoekschrift getuigenverhoor; toegewezen 11 uur x € 265 + 21% = € 3.527,15

4.1.

Deze zaak heeft internationale aspecten, gelet op de woonplaats van [verzoeker] . De rechtbank moet daarom ambtshalve onderzoeken of zij bevoegd is over de zaak te oordelen en als dit zo is, moet zij ook ambtshalve onderzoeken naar welk materieel recht het gevorderde moet worden beoordeeld.

4.2.

Het verzoek heeft betrekking op een burgerlijke of handelszaak die is ingesteld na 10 januari 2015, zodat de zogenoemde Herschikte EEX-Verordening (Brussel I bis-Verordening) van toepassing is. Op grond van artikel 4 lid 1 van deze Verordening is de Nederlandse rechter bevoegd kennis te nemen van het geschil. [verweerder] heeft woonplaats in [woonplaats 2] en Bovemij heeft haar statutaire zetel in Nijmegen en houdt daar kantoor. Het gaat om een verbintenis uit onrechtmatige daad en het schadetoebrengende feit heeft zich voorgedaan in [plaats] . Deze rechtbank is op grond van artikel 1019x Rv zowel relatief als absoluut bevoegd om van het verzoek kennis te nemen. Deze bevoegdheid van de Nederlandse rechter is in overeenstemming met artikel 7 van de WAM. Op grond van artikel 4 van de Verordening betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) is het recht dat van toepassing is op een onrechtmatige daad, het recht van het land waar de schade zich voordoet. Dat is Nederland en dus is Nederlands recht van toepassing op deze zaak. Dat partijen een andere rechtskeuze hebben gemaakt is niet gesteld of gebleken.

4.3.

4.4.

Volgens [verzoeker] heeft [verweerder] een verkeersfout gemaakt door in de gegeven omstandigheden te hard te rijden en te weinig afstand te houden tot zijn voorligger. Indien [verweerder] langzamer had gereden en/of meer afstand had gehouden tot de auto van [verzoeker] , had hij de aanrijding en de daaruit voorvloeiende schade kunnen voorkomen.

4.5.

Bovemij c.s. betwist dit. Het enkele feit dat [verweerder] achter op de auto van [verzoeker] is gereden, maakt nog niet dat vaststaat dat hij een verkeersfout heeft gemaakt. [verweerder] reed niet te hard en heeft voldoende afstand gehouden tot zijn voorligger. [verweerder] had zijn auto ook op tijd tot stilstand kunnen brengen en de aanrijding kunnen voorkomen, indien [verzoeker] geen verkeersfout had gemaakt door plotseling en zonder (verkeers)noodzaak onnodig hard voor een tweede keer te remmen, zonder rekening te houden met andere weggebruikers. Dit behoefde [verweerder] niet te verwachten. [verzoeker] wist bovendien dat [verweerder] achter hem reed, aldus Bovemij c.s.

4.6.

Beide partijen hebben ter onderbouwing van hun stellingen verwezen naar het aanrijdingsformulier en de getuigenverklaringen. De lezingen van partijen over wat hieruit volgt lopen uiteen.

4.7.

De rechtbank hecht allereerst waarde aan de voorkant van het aanrijdingsformulier dat [verzoeker] en [verweerder] direct na de aanrijding hebben ingevuld en ondertekend (2.2). De rechtbank houdt het ervoor dat partijen het eens zijn met wat zij hebben ingevuld en de tekening (situatieschets) die op het formulier is gemaakt en dat zij het formulier daarom hebben ondertekend. Dat sprake is van het tegendeel, is ook niet gesteld of gebleken.

4.8.

4.9.

De achterkant van het aanrijdingsformulier kan niet tot uitgangspunt worden genomen, omdat dit eenzijdig door [verweerder] is ingevuld en niet door [verzoeker] is (gezien of) ondertekend.

4.10.

Over de getuigenverklaringen overweegt de rechtbank het volgende.

4.11.

[verzoeker] heeft tijdens het voorlopig getuigenverhoor verklaard dat hij voor de bocht en voordat hij voor de eerste keer iets zag bewegen in de groenstrook, met een snelheid van ongeveer 50 kilometer per uur reed en dat hij vanwege de bocht en omdat hij iets zag bewegen in de groenstrook (voor de eerste keer) is gaan afremmen, weliswaar krachtiger dan voor de bocht nodig was, maar in verband met de beweging in de groenstrook. Vervolgens is hij nog een stuk doorgereden met een snelheid van 15 tot 20 kilometer per uur. Zijn auto werd aangereden op het moment dat hij al langzaam reed en nog steeds remde toen het dier op een afstand van ongeveer 10 meter voor zijn auto de weg overstak.

4.12.

[verweerder] heeft tijdens het voorlopig getuigenverhoor verklaard dat hij stevig moest remmen, omdat hij zag dat [verzoeker] voor de eerste keer remde en dat [verzoeker] vervolgens nog een keer krachtig remde en volledig tot stilstand kwam. Hoewel [verweerder] ook krachtig remde, verwachtte hij niet dat [verzoeker] nog een keer krachtig zou remmen en heeft hij daarom de auto van [verzoeker] aangereden.

4.13.

Partijen zijn het erover eens dat zij vlak voor de aanrijding (en na de eerste remming door [verzoeker] ) een vrijwel gelijke – zeer gematigde – snelheid hadden van circa 20 kilometer per uur. [verweerder] heeft tijdens het getuigenverhoor verklaard dat er toen 10 meter afstand tussen de auto’s zat en heeft zich in het kader van deze procedure op het standpunt gesteld dat hij met genoemde snelheid slechts 8 meter nodig zou hebben gehad om zijn auto tot stilstand te brengen. Nu de aanrijding heeft plaatsgevonden, staat vast dat dit betoog van [verweerder] niet kan kloppen.

4.14.

Ook het betoog van Bovemij c.s. dat het tijdig tot stilstand komen niet is gelukt, omdat [verzoeker] geheel onverwachts en zonder reden of (verkeers)noodzaak remde, wat [verweerder] niet behoefde te verwachten, gaat niet op. [verzoeker] had al een eerste keer geremd en blijkens de verklaring van [verweerder] reden de auto’s daarna ongeveer even snel. [verzoeker] benadrukt dat hij geen noodstop heeft gemaakt. Hoewel er geen politie ter plaatse is geweest die de aan- of afwezigheid van remsporen heeft onderzocht, vindt de lezing van [verzoeker] bevestiging in de door hem beschreven gang van zaken voorafgaand aan de aanrijding, waar [verweerder] onvoldoende tegenover heeft gesteld. [verzoeker] heeft verklaard dat hij langzamer is gaan rijden vanwege de bocht en omdat hij iets zag bewegen in de groenstrook, dat hij op den duur in de gaten kreeg wat er gaande was en dat het dier dat zich in de groenstrook bevond, nog een stukje met zijn auto heeft meegerend voordat het de weg overstak. [verzoeker] heeft zijn rijgedrag dus aangepast op een onzekere situatie en toen hem duidelijk werd waar hij rekening mee moest houden, is hij het dier in de gaten blijven houden en langzaam blijven rijden. Dat er in die situatie, met een zeer gematigde snelheid van circa 20 kilometer per uur aanleiding voor [verzoeker] bestond om een noodstop te maken, ligt niet voor de hand en rijmt ook niet met zijn verklaring dat het dier uiteindelijk op een afstand van circa 10 meter voor zijn auto is overgestoken. Op (de voorkant van) het aanrijdingsformulier staat ook niets over een plotselinge of onverwachte noodstop. Op dit formulier zijn slechts twee opmerkingen gemaakt, waaruit valt af te leiden dat partijen het er tijdens het invullen van het formulier over eens waren dat [verzoeker] eerst heeft afgeremd en dat het dier overstak voordat hij stilstond. [verweerder] schrijft immers: “[verzoeker] was standing still after breaking for the crossing rabbit”. In het licht van dit een en ander zijn er meer aanknopingspunten voor het volgen van de uitleg van [verzoeker] dan de uitleg van [verweerder] .

4.15.

[verweerder] had moeten afwachten wat zijn voorligger ging doen. Gelet op de toelichting van [verweerder] ter zitting “er werd geremd, ik rem mee, vervolgens werd de rem losgelaten, dus ik denk we rijden verder (…)” houdt de rechtbank het ervoor dat [verweerder] er (ten onrechte) van is uitgegaan dat er niet meer zou worden geremd, zijn rem heeft losgelaten (en mogelijk gas bij heeft gegeven) en niet meer goed genoeg heeft opgelet. Het eerste remmoment van [verzoeker] , waarover [verzoeker] heeft verklaard dat hij wellicht meer heeft afgeremd dan nodig en [verweerder] heeft verklaard dat dit “stevig” was, en de daaropvolgende veel lagere snelheid van beide auto’s dan ter plekke is toegestaan, hadden voor [verweerder] aanleiding moeten zijn tot meer oplettendheid van de kant van [verweerder] en een afwachtende houding, waarbij hij voldoende afstand tot [verzoeker] in acht nam (door zijn snelheid verder te verlagen), zodat hij beter had kunnen anticiperen op de situatie.

4.16.

[verzoeker] mocht zijn rijgedrag aanpassen omdat hij in de groenstrook iets zag bewegen dat mogelijk zou oversteken. Hij heeft op de situatie geanticipeerd door af te remmen en verder af te remmen toen hij zag dat het een dier was dat schuin voor zijn auto meerende en vervolgens voor zijn auto de weg overstak. Dat [verzoeker] wist dat [verweerder] achter hem reed, doet niets af aan het feit dat [verweerder] een zodanige afstand tot zijn voorganger had moeten behouden dat hij zijn auto tot stilstand had kunnen brengen binnen de afstand waarover hij de weg kon overzien en waarover deze vrij was. Uit het feit dat er tijdens de eerste remming geen aanrijding heeft plaatsgevonden, blijkt dat [verzoeker] voldoende rekening heeft gehouden met de aanwezigheid van [verweerder] . Het was vervolgens aan [verweerder] om te zorgen dat hij voldoende afstand hield om de aanrijding naar aanleiding van de tweede remming te voorkomen.

4.17.

[verweerder] heeft een verkeersfout gemaakt en onrechtmatig jegens [verzoeker] gehandeld door zijn rijgedrag onvoldoende aan te passen op de verkeerssituatie. [verweerder] had een aanrijding kunnen voorkomen, maar heeft in de gegeven omstandigheden te hard gereden (wellicht toch harder dan 20 kilometer per uur) en/of onvoldoende afstand gehouden tot zijn voorligger (en/of wellicht helemaal niet geremd) en/of niet goed genoeg opgelet. [verzoeker] valt onder de gegeven omstandigheden geen verwijt te maken. Het beroep van Bovemij c.s. op eigen schuld van de zijde van [verzoeker] slaagt niet. Aan (de beoordeling van) een eventuele verdeling van de causaliteit en/of de toepassing van een billijkheidscorrectie wordt niet toegekomen.

4.18.

Nu [verweerder] jegens [verzoeker] aansprakelijk is, heeft [verzoeker] op grond van artikel 6 WAM een rechtstreeks vorderingsrecht op Bovemij en Bovemij gehouden is de door [verzoeker] geleden schade te vergoeden.

4.19.

Het verzoek van [verzoeker] zal worden toegewezen. Het is aan partijen om het schadetraject (inclusief de beantwoording van de vraag welke schade als ongevalsgevolg kan worden aangemerkt) op te pakken en af te wikkelen.

4.20.

De advocaat van [verzoeker] maakt aanspraak op de vergoeding van een bedrag van € 5.451,05 (17 uur x een uurtarief van € 265, te vermeerderen met 21% btw) plus een bedrag van € 331,00 aan griffierecht. Bovemij c.s. betwist de begroting van de kosten voor het deelgeschil. Samengevat stelt Bovemij c.s. zich op het standpunt dat de gestelde kosten en de hoogte daarvan bovenmatig en niet reëel zijn.

4.21.

Ingevolge 1019aa lid 1 Rv dient de rechtbank de kosten bij de behandeling van het verzoek aan de zijde van de persoon die schade door dood of letsel lijdt te begroten op de voet van artikel 6:96 BW, ook als het verzoek wordt afgewezen. Dit betekent dat de benadeelde deze kosten in beginsel vergoed kan krijgen van een andere partij, als diens aansprakelijkheid tenminste komt vast te staan. Voorts dient hierbij de dubbele redelijkheidstoets gehanteerd te worden: het dient redelijk te zijn dat de kosten zijn gemaakt en de hoogte van de kosten dient eveneens redelijk te zijn. Dit betekent dat indien een deelgeschilprocedure volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, de kosten daarvan niet voor vergoeding in aanmerking komen.

4.22.

Deze laatste situatie is niet aan de orde. Het is redelijk dat met onderhavige procedure kosten zijn gemaakt. Gelet op de gemiddelde complexiteit van het geschil en in aanmerking genomen het verweer van Bovemij c.s. dat het verzoekschrift overwegend gelijk is aan het verzoekschrift dat [verzoeker] eerder heeft ingediend voor het houden van de voorlopige getuigenverhoren en dat het verzoek- en verweerschrift een herhaling van zetten bevatten, omdat de standpunten van partijen steeds duidelijk en consistent zijn geweest, waar de advocaat van [verzoeker] vervolgens onvoldoende tegenover heeft gezet, is matiging van de gestelde tijdsbesteding van 17 uren op zijn plaats.