RBNHO 260226 verzocht 17,5 uur x € 305 + 21%, begroot, niet toegewezen, o.b.v. € 280 € 5.929,00

4.1.

[verzoekster] heeft zich tot de rechtbank gewend met een verzoek als bedoeld in artikel 1019w Rv. In dit artikel is de mogelijkheid van een deelgeschilprocedure opgenomen. De rechtbank moet beoordelen of er sprake is van schade die wordt geleden door dood of letsel. Ook moet de rechtbank beoordelen of er sprake is van een geschil omtrent een deel van wat partijen verdeeld houdt.

4.2.

De deelgeschilprocedure biedt betrokkenen bij een geschil over schade als gevolg van dood of letsel in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase een eenvoudige en snelle toegang tot de rechter, om de totstandkoming van een minnelijke regeling te bevorderen. In verband hiermee moet de rechtbank eerst beoordelen of de verzochte beslissing kan bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst. Als dit onvoldoende het geval is, moet het verzoek worden afgewezen (artikel 1019z Rv).

4.3.

In dit geval verschillen partijen – kort gezegd – van mening over de vraag of [verweerder] medeaansprakelijk is voor het ontstaan van het ongeval en daarmee voor de door [verzoekster] geleden en nog te lijden schade. Met een oordeel hierover kan de ontstane impasse tussen partijen worden doorbroken en kunnen de onderhandelingen in principe worden voortgezet. Dit betekent dat de rechtbank het verzoek inhoudelijk zal bespreken.

4.4.

Partijen zijn verdeeld over de vraag of [verweerder] medeaansprakelijk is voor het ontstaan van het ongeval op 8 januari 2021. Dat [verzoekster] deels zelf aansprakelijk is, wordt door haar niet betwist.

4.5.

De rechtbank stelt voorop dat het uitgangspunt in het Nederlandse recht is dat ieder zijn eigen schade draagt. Dat ligt anders als de geleden schade het gevolg is van het onrechtmatig handelen van een ander. [verzoekster] stelt dat [verweerder] onrechtmatig jegens haar heeft gehandeld in de zin van artikel 6:162 lid 1 BW, doordat hij in strijd heeft gehandeld met artikel 5 WvW en artikel 19 Rvv.

4.6.

Ingevolge artikel 19 Rvv moet de bestuurder in staat zijn diens voertuig – in dit geval zijn fiets – tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover hij de weg kan overzien en waarover deze vrij is. Artikel 5 WvW bepaalt dat het een ieder verboden is zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.

4.7.

Bij de beantwoording van de vraag of [verweerder] onrechtmatig heeft gehandeld kan de rechtbank slechts uitgaan van de feiten en omstandigheden die voldoende zijn komen vast te staan. [verzoekster] verwijt [verweerder] – kort gezegd – dat hij onvoldoende oplettend is geweest. Hij heeft daardoor niet op tijd kunnen stoppen en haar niet kunnen ontwijken. Daarnaast zou [verweerder] onvoldoende verlichtig hebben gevoerd en te hard hebben gefietst. Van de door [verzoekster] aan haar stellingen ten grondslag gelegde doorslaggevende omstandigheden zal de rechtbank hierna bespreken of deze omstandigheden voldoende zijn komen vast te staan en of deze dan vervolgens leiden tot de aansprakelijkheid van [verweerder] en de vergoedingsverplichting van AXA XL.

4.8.

4.9.

Een andere omstandigheid die [verzoekster] aan de medeaansprakelijkheid van [verweerder] ten grondslag legt is het voeren van onvoldoende felle verlichting. Ten aanzien van de gevoerde fietsverlichting is komen vast te staan dat [verweerder] verlichting voerde op zijn fiets. Dat wordt door [verzoekster] ook niet betwist. Wel heeft [verzoekster] aangevoerd dat het ging om een klein knipperlichtje. Fietsverlichting mag niet knipperen, omdat knipperend licht het voor andere verkeersdeelnemers lastiger maakt om de afstand goed in te schatten, aldus [verzoekster] . Ook is volgens [verzoekster] niet duidelijk hoe fel de verlichting van [verweerder] heeft gebrand.

4.10.

4.11.

[verzoekster] verwijt [verweerder] dat hij onvoldoende heeft opgelet. Zo keek hij vlak voor het ongeval op zijn telefoon en dus niet naar de weg voor zich. Daarbij heeft hij onvoldoende op de omstandigheden en fouten van anderen geanticipeerd waardoor hij niet op tijd heeft kunnen stoppen. [verweerder] diende rekening te houden met de mogelijkheid van een aanwezige tegenligger. Dit betekent dat hij in strijd heeft gehandeld met artikel 19 Rvv, aldus [verzoekster] .

4.12.

Tussen partijen niet in geschil dat [verweerder] aan de rechterkant van het fietspad reed, zodat hierin geen fout van hem kan worden gevonden. Een eventuele tegenligger – die daar niet mocht fietsen – had hem in beginsel kunnen passeren.Ten aanzien van de positie van [verzoekster] op het fietspad staat vast dat zij niet uiterst rechts reed. De exacte positie van [verzoekster] staat niet vast. Het is niet bekend of zij in het midden van het fietspad reed of dat zij bijvoorbeeld van de stoep af gereden kwam.

4.13.

Voor de rechtbank staat wel vast dat [verweerder] vlak voor het ongeval op zijn telefoon keek. Ook staat vast dat de telefoon in een daarvoor bedoelde houder zat en dat [verweerder] de telefoon dus niet in zijn hand vasthield. Hoe lang hij op zijn telefoon heeft gekeken staat niet vast. [verweerder] heeft bij het voorlopig getuigenverhoor verklaard dat hij “misschien een seconde” op zijn routeplanner heeft gekeken. Dit is niet betwist. De rechtbank acht het feit dat [verweerder] vlak voor het ongeval kort op zijn routeplanner keek onvoldoende om aansprakelijkheid aan te nemen, mede gelet op de andere bescheven omstandigheden. De rechtbank kan geen bijzondere betekenis hechten aan het feit dat het voor mensen die aan, of in buurt van, [adres] wonen een notoir feit is dat er ter plaatse vaak tegen de richting in wordt gefietst. [verweerder] woont niet in de buurt van [adres] en het betreft geen feit van algemene bekendheid.

4.14.

4.15.

Op grond van het voorgaande staat het voor de rechtbank niet vast dat [verzoekster] verlichting heeft gevoerd. Dit betekent dat de rechtbank wat dat betreft geen uitspraak kan doen over de vraag of [verweerder] kan worden verweten dat hij [verzoekster] niet of pas te laat heeft gezien.

4.16.

Dit betekent dat op basis van de feiten en omstandigheden die zijn komen vast te staan de drempel voor aansprakelijkheid van [verweerder] niet wordt gehaald. De verzoeken van [verzoekster] worden daarom afgewezen.

4.17.

De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Dat geldt ook als een verzoek in deelgeschil wordt afgewezen. Alleen als de deelgeschilprocedure volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, hoeven de kosten van de procedure niet te worden begroot. Van deze laatste situatie is in dit geval geen sprake.

4.18.

Bij de begroting van de kosten moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 Burgerlijk Wetboek (BW) in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn.

4.19.

[verzoekster] maakt aanspraak op € 6.458,38 inclusief btw, te vermeerderen met het griffierecht.

4.20.

De rechtbank is van oordeel dat de kosten van het deelgeschil moeten worden gematigd. Mr. Mewa hanteert een uurtarief van € 305,- exclusief btw. De in vergelijkebare jurisprudentie gehanteerde bandbreedte van de toegewezen uurtarieven varieert van € 200,- tot € 280,- per uur. Gelet op de ervaring van mr. Mewa zal de rechtbank bij het begroten van de kosten van deze deelgeschilprocedure uitgaan van een uurtarief van € 280,- exclusief btw. De rechtbank acht de totale urenbesteding niet onredelijk.