RBAMS 210526 wanneer nader bewijs nodig is, is dat reden om verzoek af te wijzen, geen reden om zaak niet geschikt te achten voor deelgeschil

4.1.

Achmea c.s. heeft zich op het standpunt gesteld dat de zaak niet geschikt is voor voor beoordeling in een deelgeschil omdat in haar optiek nadere bewijslevering nodig is voor het vaststellen van de toedracht.

4.2.

De deelgeschilprocedure is bedoeld voor de situatie waarin partijen in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase stuiten op geschilpunten die de voortgang van dat onderhandelingstraject belemmeren. Partijen kunnen de rechter vragen om een beslissing op die geschilpunten, zodat zij vervolgens verder kunnen met de onderhandelingen, met als doel het sluiten van een vaststellingsovereenkomst (artikel 1019w van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv)). De aansprakelijkheidsvraag kan in een deelgeschil aan de orde komen. Een oordeel hierover kan de weg vrij maken voor verdere schikkingsonderhandelingen en bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst tussen partijen. Als voor de beoordeling daarvan nadere bewijslevering nodig zou zijn, betekent dat niet dat de zaak niet geschikt is om als deelgeschil te worden behandeld, maar is dat een reden om het verzoek af te wijzen.

4.3.

Volgens [verzoeker] kan de aansprakelijkheidsvraag worden beantwoord aan de hand van de verklaringen van partijen en getuigen van het ongeval, zoals is opgetekend in de processen-verbaal van het voorlopig getuigenverhoor. Achmea c.s. betwist dit en stelt dat nader onderzoek naar (onder meer) het schadebeeld mogelijk meer duidelijkheid kan geven over de toedracht van het ongeval. Ook brengt Achmea c.s. naar voren dat onduidelijkheid bestaat over hoe de situatie ter plaatse was (geen of wel een verhoogd fietspad) en de locatie van het ongeval.

4.4.

Tijdens de mondelinge behandeling is gebleken dat partijen erover eens zijn dat het ongeval na de eerste ingang bij het Westerpark heeft plaatsgevonden, gezien vanuit de richting van het Centraal Station. Of er al dan niet sprake was van een verhoogd fietspad acht de rechtbank voor de beoordeling niet van doorslaggevend belang.

4.5.

Zoals uit het onderstaande zal blijken, is nadere bewijslevering in deze zaak echter niet nodig en behoeft ook naar het oordeel van de rechtbank geen opinie van een deskundige te worden ingewonnen. Op basis van de bij het getuigenverhoor afgelegde verklaringen komt de rechtbank namelijk tot een vaststelling van de toedracht van de aanrijding. Daar komt nog bij dat Achmea c.s. ook niet heeft gesteld dat andere bewijsmiddelen uitsluitsel dan wel meer duidelijkheid kan verschaffen over de toedracht dan de al bij het verzoekschrift in het geding gebrachte stukken, waaronder de getuigenverklaringen. Dit klemt nog eens te meer, omdat de auto van [verweerder] niet meer kan worden (en overigens ook niet eerder is) onderzocht. [verweerder] heeft tijdens de mondelinge behandeling verklaard dat de auto niet meer in zijn bezit is. Een oordeel van de rechtbank vraagt dan ook een beperkte investering in tijd, geld en moeite, terwijl de op de aansprakelijkheidsvraag vastgelopen buitengerechtelijke onderhandelingen door dat oordeel weer vlot getrokken kunnen worden.

4.6.

Tussen partijen is in geschil wat de toedracht van het ongeval is geweest. [verzoeker] heeft over de toedracht – kort samengevat – naar voren gebracht dat hij nadat hij op de rijbaan optrok na te zijn gestopt voor een stoplicht van achteren werd aangereden door de auto van [verweerder] en daardoor op de grond is beland. [verweerder] betwist deze toedracht en voert aan dat de aanrijding plaatsvond doordat [verzoeker] vanaf het fietspad plotseling de rijbaan opreed en tegen de zijkant van de auto van [verweerder] aanreed.

4.7.

De stelplicht en bewijslast van de toedracht rust op [verzoeker] . Ter onderbouwing van zijn stelling dat hij op de rijbaan van achteren is aangereden, heeft [verzoeker] gewezen op de processen-verbaal van getuigen die tijdens het voorlopig getuigenverhoor over de toedracht van het ongeval hebben verklaard.

4.8.

Bij de vaststelling van gestelde en voldoende betwiste feiten komt het erop aan of de rechter de overtuiging krijgt dat een feit met een redelijke mate van zekerheid waar is. Feiten behoeven om basis te zijn voor een rechterlijke beslissing niet onomstotelijk vast te komen staan. Met andere woorden: het feit moet voor de rechtbank voldoende aannemelijk zijn. De waardering van het getuigenbewijs is aan het oordeel van de rechter overgelaten, tenzij de wet anders bepaalt (artikel 152 lid 2 Rv). Dat betekent dat aan een getuigenverklaring in beginsel vrije bewijskracht toekomt.

4.9.

[verzoeker] is een partijgetuige. Met de inwerkingtreding van de Wet vereenvoudiging en modernisering bewijsrecht per 1 januari 2025 is de beperkte bewijskracht van een partijgetuigenverklaring afgeschaft. Aan de partijgetuigenverklaring van [verzoeker] komt daarom vrije bewijskracht toe net als aan de verklaring van [verweerder] , die als gewone getuige wordt gezien.

4.10.

De getuigen hebben voor zover relevant het volgende over de toedracht verklaard.

4.11.

[verzoeker] :

4.12.

[verweerder] :

4.13.

[persoon 4] :

4.14.

[persoon 3] :

4.15.

[persoon 1] :

4.16.

Naar het oordeel van de rechtbank vindt de door [verzoeker] gestelde toedracht steun in de afgelegde verklaringen. De onafhankelijke verklaringen van [persoon 4] en [persoon 3] onderschrijven de door [verzoeker] gestelde toedracht. De verklaringen van [verzoeker] , [persoon 4] en [persoon 3] zijn ten aanzien van de positie op de weg ( [verzoeker] reed – voor [verweerder] – op de rijbaan en niet op het fietspad) eensluidend (zie 4.11, 4.13 en 4.14). Ook verklaren [verzoeker] en [persoon 4] expliciet dat [verweerder] de aanrijding heeft veroorzaakt (zie 4.11 en 4.13). [persoon 4] heeft verklaard dat: “De brommer stond vooraan opgelijnd op de rijweg. Daarachter stond de auto en daarachter stond ik” en “Toen het stoplicht groen werd begon iedereen langzaam te rijden. De scooter reed ook al, die stond niet meer stil. De automobilist reed toen tegen de scooter aan. (…) De auto reed harder dan de scooter. Ik zag het gebeuren van achter en ik vond het raar dat het zo ging.”

4.17.

De rechtbank acht van belang dat [persoon 4] in zijn auto al geruime tijd voor de aanrijding achter de auto van [verweerder] reed en dat [persoon 3] in zijn auto op dezelfde weg in de tegenovergestelde richting reed. Beiden namen als bestuurder van een auto deel aan het verkeer, waarbij [persoon 4] bovendien doorlopend zicht had op de auto van [verweerder] en de snorscooter van [verzoeker] . Hoewel [persoon 3] de daadwerkelijke aanrijding niet heeft zien gebeuren, doet dat – anders dan Achmea c.s. naar voren brengt – geen afbreuk aan de steun die de verklaring biedt. Zo verklaart [persoon 3] dat: “De scooter reed een klein beetje aan de rechterkant van de rijbaan. Ik denk dat hij dit deed zodat de auto erlangs kon gaan. Het volgende moment zag ik de scooter op de grond liggen.” Dit stemt overeen met de verklaring van [verzoeker] , hij heeft verklaard dat: “Ik zag in mijn spiegel dat de auto steeds dichterbij kwam en ik vermoedde dat hij mij ging raken. Ik ben toen een beetje uit gaan wijken naar rechts, zodat hij mij kon inhalen. Vervolgens vloog ik de lucht in en lag ik op de grond.” Voor de rechtbank is er geen reden om aan de juistheid van de verklaringen van [persoon 4] en [persoon 3] , destijds taxichauffeur respectievelijk beroepschauffeur van beroep, te twijfelen dan wel om aan hun verklaringen minder waarde te hechten.

4.18.

[persoon 1] en [verweerder] hebben een afwijkende lezing gegeven. De rechtbank hecht minder waarde aan de verklaringen van [persoon 1] en [verweerder] en licht dit als volgt toe.

4.19.

[persoon 1] had als voetganger aan de andere kant van de weg een beperkter en korter zicht op de situatie ter plaatste dan de getuige [persoon 4] . Daarnaast heeft [persoon 1] een andere herinnering aan de feitelijke situatie (locatie aanrijding) en heeft zij ook verklaard “Ik weet het niet meer zo goed, het gebeurde binnen een fractie van een seconde.” hetgeen haar verklaring minder overtuigend maakt. [persoon 1] heeft een andere locatie aangewezen als waar de aanrijding volgens [verzoeker] en [verweerder] heeft plaatsgevonden, namelijk ter hoogte van de witte vierkanten op de weg en dus (vlak) voor de ingang van het Westergasterrein (zie afbeelding onder 2.1). [verzoeker] en [verweerder] hebben daarentegen tijdens de mondelinge behandeling naar voren gebracht dat de aanrijding voorbij de eerste ingang van het Westergasterrein en dus verder (naar schatting (meer dan) 100 meter) plaatsvond. De rechtbank acht om die redenen de verklaring van [persoon 1] niet overtuigend. Aan de verklaring van [verweerder] hecht de rechtbank, gelet op zijn hoedanigheid als betrokken partij bij de aanrijding en zijn eventuele belang bij de uitkomst van deze procedure, minder gewicht toe.

4.20.

Tijdens de mondelinge behandeling zijn de foto’s die na de aanrijding zijn gemaakt van de auto van [verweerder] en de snorscooter van [verzoeker] aan de orde gesteld. [verzoeker] stelt dat op de door hem overgelegde foto’s die zijn gemaakt direct na de aanrijding is te zien dat de spiegel van de auto van [verweerder] intact is en geen krassen heeft (onder 4.21, foto [verzoeker] 1). [verweerder] heeft een foto in het geding gebracht waarop is te zien dat de rechterzijspiegel van zijn auto is beschadigd (onder 4.21, foto [verweerder] 1). [verweerder] heeft tijdens de mondelinge behandeling naar voren gebracht dat [verzoeker] met zijn snorscooter eerst de rechterspiegel en de voorzijkant van zijn auto raakte. Desgevraagd heeft [verweerder] niet kunnen bevestigen dat de foto van de auto (onder 4.21, foto [verweerder] 1) op de dag van de aanrijding is gemaakt. [verweerder] geeft als verklaring voor de discrepantie tussen de foto’s van de spiegels zoals door hem en [verzoeker] zijn gemaakt dat hij de rechterspiegel direct na de aanrijding weer in de juiste vorm heeft teruggeduwd. Verder heeft [verweerder] (als enige) verklaard dat de snorscooter van [verzoeker] alleen schade had aan de linkerzijkant. [verzoeker] heeft dit betwist en hij heeft gewezen op een door hem overgelegde foto van de snorscooter (onder 4.21, foto [verzoeker] 2).

4.21.

De rechtbank is van oordeel dat de foto’s de door [verzoeker] gestelde toedracht niet weerleggen. Voor zover het gaat om de schade aan de auto van [verweerder] wijst de rechtbank daarbij ook op de schriftelijke verklaring van [persoon 1] , waarin zij naar voren heeft gebracht dat: “De auto is aan de rechterkant aan de voorzijde geraakt.” en de daarbij gemaakte tekening met een pijl naar de rechtervoorzijde van de auto (zie hieronder tekening [persoon 1] ). [verweerder] heeft daarmee als enige verklaard dat hij aan de rechterspiegel schade heeft als gevolg van de aanrijding, terwijl dit met de foto’s onvoldoende wordt onderbouwd.

4.23.

Daarmee komt de rechtbank toe aan de beoordeling van het door Achmea c.s. gevoerde eigen schuld verweer. Op grond van artikel 6:101 van het Burgerlijk Wetboek (BW) wordt, wanneer de schade mede een gevolg is van een omstandigheid die aan de benadeelde kan worden toegerekend, de schadevergoedingsplicht verminderd door de schade over de benadeelde en de vergoedingsplichtige te verdelen in evenredigheid met de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen. Het eigen schuld verweer van Achmea c.s. is gebaseerd op een andere lezing van de toedracht, namelijk dat [verzoeker] voorafgaande aan de aanrijding aan het slingeren was tussen het fietspad en de rijbaan. Uit het vorenstaande blijkt dat daarvan niet is gebleken, zodat het eigen schuld verweer niet slaagt.

4.24.

De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Bij deze begroting moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 BW in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn.

4.25.

4.26.

Gezien het voorgaande zal de rechtbank de kosten begroten op een bedrag van (€ 617,50 + (€ 510,00 + € 510,00 = € 1.020,00 + 21% btw=) € 1.234,50 =) € 1.851,70. Deze kosten zullen worden vermeerderd met het door [verzoeker] betaalde griffierecht van € 90,00, zodat het totaal uitkomt op een bedrag van € 1.941,70. Achmea c.s. zal tot betaling daarvan aan [verzoeker] worden veroordeeld.

4.27.

De verzochte wettelijke rente wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

4.28.

Hierna in ‘de beslissing’ staat welk bedrag Achmea c.s. moet betalen aan nakosten. Dit is een standaardbedrag dat altijd wordt toegewezen aan de in het gelijk gestelde partij (in dit geval [verzoeker] ) als vergoeding voor advocaatkosten en eventuele betekeningskosten die hij nog maakt na het wijzen van deze beschikking.

4.29.

De veroordelingen worden hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen.

4.30.

De rechtbank zal deze uitspraak niet uitvoerbaar bij voorraad verklaren, zoals [verzoeker] vraagt, omdat niet rechtstreeks tegen een beschikking in een deelgeschilprocedure kan worden opgekomen. Dit volgt uit artikel 1019bb Rv.