GHSHE 111125 aangetekende stuitingsbrief bereikt schutter niet tijdens opname in verslavingskliniek; die persoonlijke omstandigheid komt voor zijn risico

3.1.

In dit hoger beroep kan, als zijnde niet dan wel niet voldoende concreet weersproken, worden uitgegaan van de volgende feiten.

3.2.

In de procedure bij de rechtbank heeft [geïntimeerde] gevorderd, verkort weergegeven:

1. te verklaren voor recht dat [appellant] aansprakelijk is voor de door [geïntimeerde] ten gevolge van de genoemde onrechtmatige daad op 19 november 2014 geleden en nog te lijden schade;

2. [appellant] te veroordelen tot het betalen van schadevergoeding aan [geïntimeerde] van € 233.750,- ten titel van materiële schadevergoeding, althans een in goede justitie vast te stellen bedrag, met rente;

3. [appellant] te veroordelen in de kosten van de procedure bij de rechtbank.

3.3.

[geïntimeerde] heeft aan zijn vordering ten grondslag gelegd, zakelijk weergegeven, dat de gedragingen van [appellant] tegenover [geïntimeerde] kwalificeren als een onrechtmatige daad ex artikel 6:162 BW. In het vonnis van 28 juni 2016 in de strafzaak tegen [appellant] is bewezen verklaard dat [appellant] zich schuldig heeft gemaakt aan enig misdrijf tegen het leven gericht en dat levert in de civiele procedure dwingend bewijs op ex artikel 161 Rv. De onrechtmatigheid van het handelen van [appellant] staat daarmee vast. Aan alle vier de voorwaarden van artikel 6:162 BW is voldaan, aldus nog steeds [geïntimeerde] . De schade van [geïntimeerde] bestaat uit verlies van arbeidsvermogen, waarbij [geïntimeerde] ter onderbouwing van de omvang daarvan wijst op diverse door hem in het geding gebrachte stukken.

3.4.

[appellant] is in de procedure bij de rechtbank verschenen, maar heeft, na daartoe in de gelegenheid te zijn gesteld, niet (tijdig) een conclusie van antwoord genomen, waarna het recht om te antwoorden is vervallen, zo volgt uit het bestreden vonnis. Het door [geïntimeerde] gevorderde is vervolgens in het bestreden vonnis toegewezen op de wijze zoals opgenomen in het dictum van dat vonnis.

3.5.

Namens [appellant] is na het bestreden vonnis een verzetdagvaarding tegen [geïntimeerde] uitgebracht. Bij rolbeslissing van 20 maart 2024 heeft de rechtbank overwogen dat naar haar voorlopig oordeel het vonnis van 24 januari 2024 een zaak op tegenspraak betreft, zodat [appellant] het verkeerde rechtsmiddel heeft ingesteld, en dat de rechtbank voornemens is [appellant] niet-ontvankelijk te verklaren in het verzet.

3.6.

In het vervolgens bij vervroeging gewezen vonnis van 17 april 2024 heeft de rechtbank [appellant] niet-ontvankelijk verklaard in het verzet tegen het bestreden vonnis, met veroordeling van [appellant] in de proceskosten.

3.3.

[appellant] heeft tijdig hoger beroep ingesteld tegen het bestreden vonnis. [appellant] heeft betoogd dat hij zich niet kan verenigen met de inhoud van het bestreden vonnis, waarbij hij heeft geconcludeerd tot vernietiging van het bestreden vonnis en afwijzing van alle vorderingen van [geïntimeerde] . Verder heeft [appellant] diverse argumenten uiteengezet op grond waarvan [appellant] meent dat de uitkomst in hoger beroep een andere dient te zijn dan de uitkomst bij de rechtbank zoals neergelegd in het bestreden vonnis.

3.4.

In zijn antwoord in hoger beroep heeft [geïntimeerde] geconstateerd dat [appellant] geen grieven tegen het bestreden vonnis formuleert, hetgeen strijdig is met het gesloten grievenstelsel. Bij het ontbreken van grieven kan het vonnis in stand blijven, zo voert [geïntimeerde] verder aan. Voor zover het ervoor moet worden gehouden dat hetgeen [appellant] heeft uiteengezet in zijn memorie van grieven passend is in het grievenstelsel, heeft [geïntimeerde] inhoudelijk geantwoord. Op hetgeen [geïntimeerde] in dat verband aanvoert wordt hierna ingegaan voor zover dat voor de beoordeling in hoger beroep van belang is.

3.5.

In de memorie van antwoord (randnummer 13) heeft [geïntimeerde] erop gewezen dat [appellant] in zijn memorie van grieven geen grieven heeft geformuleerd en aangevoerd dat bij het ontbreken van grieven het bestreden vonnis niet in stand kan blijven. Het hof volgt [geïntimeerde] hierin niet. [appellant] heeft in zijn memorie van grieven betoogd dat hij zich niet kan verenigen met de inhoud van het bestreden vonnis en dat hij daarom in hoger beroep is gekomen. Daarbij heeft hij te kennen gegeven dat hij het bestreden vonnis vernietigd wenst te zien en gevorderd dat alle vorderingen van [geïntimeerde] alsnog worden afgewezen. Daarmee heeft [appellant] naar het oordeel van het hof voldoende duidelijk gemaakt dat hij in hoger beroep een ander dictum wenst dan het dictum in het bestreden vonnis. Daarbij is ook voldoende duidelijk op welke gronden hij meent dat in hoger beroep moet worden beslist tot afwijzing van de vorderingen van [geïntimeerde] , namelijk de in de memorie van grieven sub A, B en D uiteengezette gronden. [geïntimeerde] heeft daarop bij memorie van antwoord ook gereageerd. Naar het oordeel van het hof heeft [appellant] zodoende voldoende duidelijke en kenbare bezwaren tegen het bestreden vonnis geformuleerd. Van het ontbreken van grieven tegen het bestreden vonnis is daarom geen sprake en dit kan dus ook niet dienen als grond voor het in stand blijven van het bestreden vonnis. Het hof zal hierna de door [appellant] opgeworpen gronden voor vernietiging van het bestreden vonnis behandelen.

3.6.

[appellant] heeft in hoger beroep niet betwist dat hij tegenover [geïntimeerde] onrechtmatig heeft gehandeld door [geïntimeerde] te bedreigen en te trachten hem ernstig lichamelijk letsel toe te brengen door meermaals met een vuurwapen op hem dan wel in zijn richting te schieten. Dat staat daarmee in dit hoger beroep tussen partijen vast, een en ander op de wijze zoals uiteengezet in de inleidende dagvaarding, randnummers 1 tot en met 10. Wel voert [appellant] aan, verkort weergegeven, dat (i) de vordering van [geïntimeerde] is verjaard, (ii) [geïntimeerde] tijdens het bewuste schietincident handelde in de uitoefening van zijn beroep en hij daarom zijn werkgever, de politie, aan had moeten spreken tot vergoeding van zijn schade, al dan niet in rechte, en (iii) het vereiste causaal verband tussen het schietincident en de gestelde schade niet vaststaat omdat de vorderingen door [geïntimeerde] onvoldoende met redenen en bewijsmiddelen zijn omkleed.

3.7.

[appellant] betoogt dat de voor hem bestemde brief van de advocaat van [geïntimeerde] van 11 november 2019, waarin deze [appellant] aansprakelijk heeft gesteld voor de door [geïntimeerde] als gevolg van het schietincident geleden en nog te lijden schade en die mede diende ter stuiting van de met betrekking tot die schadevordering lopende verjaringstermijn, hem destijds niet heeft bereikt. De verjaring van de vordering van [geïntimeerde] is zodoende met die brief niet gestuit, aldus [appellant] .

3.8.

Het hof volgt [appellant] niet in dit betoog. Het volgende is daarvoor redengevend.

3.9.

3.10.

Als niet dan wel onvoldoende gemotiveerd weersproken staat vast dat de hiervoor genoemde brief van de advocaat van [geïntimeerde] van 11 november 2019 inhoudelijk kwalificeert als een stuitingsbrief ten aanzien van de verjaringstermijn die lopende was met betrekking tot de schadevordering van [geïntimeerde] tegenover [appellant] wegens diens hiervoor in rechtsoverweging 3.6 omschreven onrechtmatige handelen op 19 november 2014. Zij behelst daarmee een stuitingshandeling in de zin van artikel 3:317 Lid 1 BW en is ook een wilsverklaring als bedoeld in artikel 3:37 lid 1 BW. Op grond van artikel 3:37 lid 3 BW moet een dergelijke verklaring, om haar werking te hebben, de geadresseerde hebben bereikt; daarvoor is in beginsel bepalend het moment waarop de geadresseerde geacht moet worden de verklaring te hebben ontvangen. Op dat laatste bestaan echter uitzonderingen, waaronder het geval waarin het niet bereiken van de geadresseerde van de tot hem gerichte wilsverklaring het gevolg is van omstandigheden die zijn persoon betreffen en rechtvaardigen dat hij het nadeel draagt. Naar het oordeel van het hof doet dit geval zich in deze zaak voor. Daarvoor acht het hof het volgende van belang.

3.11.

De brief is geadresseerd aan [appellant] op het adres John F. Kennedylaan 301 te Heerlen. De brief bevat de vermelding dat zij aangetekend is verzonden. Tussen de in dit geding door [geïntimeerde] overgelegde bewijsstukken bevindt zich een kopie van een ontvangstbewijs van PostNL, gestempeld 11 november 2019 (productie 2 bij memorie van antwoord) met daarachter een kopie van de brief van de advocaat van [geïntimeerde] aan [appellant] van 11 november 2019. Het staat vast dat de advocaat van [appellant] in ieder geval ten tijde van het opstellen van de hiervoor (rechtsoverweging 3.5 van dit arrest) genoemde verzetdagvaarding al beschikte over het ontvangstbewijs van PostNL, zodat deze (en daarmee [appellant] ) procesrechtelijk bekend mogen worden verondersteld met dit document (ruim) voordat het door [geïntimeerde] bij memorie van antwoord als productie in het geding is gebracht.

3.12.

Het ontvangstbewijs vermeldt [appellant] als geadresseerde en als adres van de geadresseerde ‘ [adres B] ’, dus hetzelfde adres dat is vermeld in de zojuist bedoelde brief van de advocaat van [geïntimeerde] . Als niet dan wel onvoldoende concreet weersproken staat vast dat op dit adres Mondriaan Verslavingszorg gevestigd was, en dat dit een groot complex betreft met veel gebouwen en woningen waarin tientallen mensen wonen die zorg van de GGZ-instelling nodig hebben. De brief is tijdig op dit adres aangeboden. Naar eigen zeggen (memorie van grieven, randnummers 7 en 8) was [appellant] destijds, op 11 november 2019, op het adres van Mondriaan Verslavingszorg (hierna: Mondriaan) woonachtig. Verder heeft [appellant] betoogd (memorie van grieven, randnummer 8) dat (i) het ontvangstbewijs niet door hem is ondertekend, maar door een zekere “[persoon D]” en dat dit één van de vele medewerkers van Mondriaan kan zijn, maar ook een andere bewoner of een toevallige passant, en (ii) [appellant] het ontvangstbewijs als bewoner van Mondriaan ook nooit kon ondertekenen (vanwege, zo begrijpt het hof de strekking van het betoogde op dit punt, diens onbekwaamheid). Dit alles kan [appellant] echter niet baten. Dat [appellant] destijds was opgenomen in Mondriaan, dat hijzelf het betreffende ontvangstbewijs niet kon ondertekenen en dat daarom een ander dan [appellant] heeft getekend voor ontvangst zijn persoonlijke omstandigheden waarvan [appellant] het nadeel dient te dragen als een tot hem gerichte wilsverklaring hem daardoor niet bereikt.

3.13.

Op grond van het voorgaande heeft de stuitingsbrief van 11 november 2011 werking tegenover [appellant] . Dit betekent dat de verjaringstermijn tijdig is gestuit en de vordering van [geïntimeerde] niet is verjaard.

3.14.

[appellant] voert verder aan, zakelijk weergegeven, dat [geïntimeerde] ten tijde van het schietincident handelde in de uitoefening van zijn beroep, en niet in privé. Dan zou artikel 6:165 lid 1 BW onvoorwaardelijk van toepassing zijn geweest. Primair dient [geïntimeerde] zijn werkgever aansprakelijk te stellen, aldus nog steeds [appellant] .

3.15.

Het hof volgt [appellant] ook niet in dit betoog. Zonder nadere toelichting, die ontbreekt, valt niet in te zien dat onder de omstandigheden die in deze zaak aan de orde zijn [geïntimeerde] [appellant] niet aansprakelijk zou mogen stellen voor de schadelijke gevolgen van de onrechtmatige gedragingen van [appellant] tijdens het schietincident, al dan niet naast zijn werkgever. Het hof gaat daarom aan het betoog van [appellant] voorbij.

3.16.

Ter onderbouwing van zijn stelling, zoals het hof deze begrijpt, dat in deze zaak de medische en juridische causaliteit tussen het onrechtmatige handelen van [appellant] tijdens het schietincident en de door [geïntimeerde] gestelde schadelijke gevolgen niet voldoende vaststaan om de gevorderde bedragen tot de pensioengerechtigde leeftijd te rechtvaardigen, betoogt [appellant] , zakelijk samengevat, dat pre-existentie en/of predispositie bij [geïntimeerde] van invloed kan zijn op het medisch en arbeidskundig belaste profiel van [geïntimeerde] zoals dat is uiteengezet in het hiervoor (rechtsoverweging 3.1 sub l van dit arrest) al aangehaalde en deels geciteerde bericht van medisch adviseur [persoon C] van 19 mei 2022 (productie 3 bij inleidende dagvaarding). Ook stelt [appellant] dat na het schietincident er nog van alles kan zijn gebeurd in het leven van [geïntimeerde] dat van invloed kan zijn geweest op zijn fysieke en mentale gesteldheid en daarmee op zijn mogelijkheden tot het verrichten van arbeid en zijn verdere functioneren. Volgens [appellant] had de rechtbank zich zeker bij een agent in actieve dienst een compleet beeld moeten verschaffen. Daarbij haalt [appellant] aan dat [persoon C] in haar bericht noemt dat “door de grote vertraging in het stellen van de diagnose en het starten van adequate behandeling (…) de prognose duidelijk negatief [werd] beïnvloed”. [appellant] verlangt in dit verband, kort gezegd zoals het hof het verlangde begrijpt, dat [geïntimeerde] het volledige medisch dossier in het geding brengt overeenkomstig diens onvoorwaardelijke aanbod in randnummer 17 van de inleidende dagvaarding.

3.17.

Naar het oordeel van het hof is het betoog gegrond in de zin en mate zoals hierna uiteengezet. Het hof overweegt daartoe als volgt.

3.18.

Of bij [geïntimeerde] sprake is van predispositie acht het hof in dit stadium van de procedure niet van belang. Ten aanzien daarvan geldt dat degene die een ander letsel toebrengt, het zal moeten doen met die ander zoals deze is; diens predispositie kan in beginsel niet afdoen aan de verplichting van de aangesprokene tot vergoeding van de schade. Eventuele pre-existentie van de thans door [geïntimeerde] ervaren klachten en beperkingen, zoals kort weergegeven in het hiervoor genoemde bericht van [persoon C] , kan wel relevant zijn, en dat geldt ook voor gebeurtenissen in het leven van [geïntimeerde] van na het schietincident voor zover deze de potentie in zich hebben om bij te dragen aan het bestendigen of verergeren van de hiervoor bedoelde klachten en beperkingen of deze kunnen hebben veroorzaakt. Dat geldt ook voor eventuele klachten die na het schietincident zijn ontstaan maar daarmee geen verband houden.

3.19.

In randnummer 17 van de inleidende dagvaarding is zijdens [geïntimeerde] aangeboden om, als [appellant] in de procedure verschijnt en het letsel, de beperkingen en/of de medische causaliteit betwist, alle beschikbare medische informatie in het geding te brengen. Dit is zijdens [geïntimeerde] herhaald in de memorie van antwoord, zij het dat [geïntimeerde] aldaar aan zijn bereidheid daartoe de voorwaarde verbindt dat het hof om de medische informatie verzoekt en met de beperking dat het privéadres van [geïntimeerde] zal zijn weggelakt (randnummer 30). In het licht van het voorgaande ziet het hof aanleiding om [geïntimeerde] thans te gelasten om alle beschikbare medische informatie in het geding te brengen waarbij het hof zal bepalen dat [geïntimeerde] hiertoe dient over te gaan op een hierna in het dictum nader te bepalen roldatum, met de beperking dat het [geïntimeerde] zal zijn toegestaan om diens privéadres in de over te leggen stukken weg te lakken.

3.20.

Verder ziet het hof aanleiding om een mondelinge behandeling te gelasten om met partijen nader van gedachten te kunnen wisselen over de inhoudelijke merites van de zaak, in welk verband partijen eventueel aan het hof nadere inlichtingen zullen kunnen verstrekken, het beproeven van een minnelijke regeling en, als niet tot een minnelijke regeling kan worden gekomen, het bespreken met partijen van de meest geëigende verdere procesgang, waaronder de waarschijnlijkheid dat dan één of meer deskundigen zullen moeten worden ingeschakeld en de waarschijnlijkheid dat de kosten daarvan voorshands voor rekening van [appellant] zullen komen.