RBDHA 250226 schade a.g.v. tibiaplateaufractuur 21 jarige; rb. bepaalt uitgangspunten; MO (fulltime) taxichauffeur, ZO loondienst horeca; wel geleden schade, geen toekomstig VAV;

4.1.

Achmea heeft aansprakelijkheid voor het ongeval erkend. Over de medische situatie en over de beperkingen die daarvan het gevolg zijn, bestaat tussen partijen geen geschil (meer). Wat hen verdeeld houdt is welke schadeposten voor vergoeding in aanmerking komen en in welke omvang. In het navolgende zal de rechtbank de vordering beoordelen per afzonderlijke schadepost waarvan [eiser] vergoeding vordert.

4.2.

4.3.

De rechtbank hanteert het volgende beoordelingskader. Het bestaan en de omvang van schade door verminderd arbeidsvermogen na een ongeval dient te worden vastgesteld door een vergelijking te maken tussen het inkomen van de benadeelde in de feitelijke situatie na het ongeval en het inkomen dat de benadeelde in de hypothetische situatie zonder ongeval zou hebben verworven. De stelplicht en bewijslast van het bestaan en de omvang van de schade rusten in beginsel op de benadeelde. Aan de benadeelde mogen in dit verband echter geen strenge eisen worden gesteld; het is immers de aansprakelijke veroorzaker van het ongeval die aan de benadeelde de mogelijkheid heeft ontnomen om zekerheid te verschaffen omtrent hetgeen in die hypothetische situatie zou zijn geschied. Bij de beoordeling van de hypothetische situatie komt het dan ook aan op hetgeen hieromtrent redelijkerwijs te verwachten valt. In dat verband dienen de goede en kwade kansen te worden afgewogen. Bij die afweging heeft de rechter een aanzienlijke mate van vrijheid, met dien verstande dat het oordeel consistent en begrijpelijk dient te zijn1.

4.4.

Schade wordt dus steeds vastgesteld door de toestand waarin de benadeelde zich in werkelijkheid bevindt (met ongeval) te vergelijken met de hypothetische situatie: de toestand waarin de benadeelde zich vermoedelijk zou hebben bevonden indien de aansprakelijkheidsvestigende gebeurtenis niet zou hebben plaatsgevonden (zonder ongeval). De hypothetische situatie laat zich in feite niet vaststellen, maar is het resultaat van inschattingen van onzekerheden/onzekere factoren. De schadebegroting zal (deels) berusten op inschattingen (over het meest waarschijnlijke scenario), waarbij die inschattingen gebaseerd kunnen zijn op feiten en omstandigheden die zich op hun beurt wél laten bewijzen.

4.5.

Niet in geschil is dat de onderneming van [eiser] in 2014 is beëindigd vanwege het feit dat hem het verkeersongeval is overkomen. [eiser] is na het ongeval opgenomen geweest en in de eerste twee jaar na het ongeval meermaals geopereerd geweest. Met partijen gaat de rechtbank ervan uit dat deze onderbreking van zijn loopbaan niet alleen gevolgen heeft gehad in 2014, maar ook in de jaren daarna een negatieve invloed heeft gehad op de ontwikkeling van zijn loopbaan en inkomen.

4.6.

[eiser] had vanaf 2014 geen inkomsten (loon of winst uit onderneming). [eiser] is vanaf 2023 taxiwerkzaamheden in loondienst gaan verrichten, waarmee hij in 2023 en 2024 € 10.323,- heeft verdiend. Partijen zijn het erover eens dat [eiser] het werk als taxichauffeur fulltime kan verrichten. [eiser] heeft daarbij opgemerkt dat de arbeidsdeskundige weliswaar heeft aangegeven niet te kunnen inschatten of hij dit werk wel fulltime zou kunnen verrichten, zodat hij een risico neemt, maar hij is bereid dit risico in deze procedure te dragen. [eiser] heeft gesteld dat dit werk als hij dat als zzp-er zou verrichten, hem jaarlijks een bruto-inkomen zou opleveren van € 30.720,- (minus opstartkosten in de eerste twee jaar en kosten voor een aangepaste stoel eens per vijf jaar).

4.7.

4.8.

[eiser] stelt dat wanneer alleen naar zijn hoogst voltooide schoolopleiding wordt gekeken (opleiding op mbo-2 niveau tot niet zelfstandig werkend kok) hem dat tekort zou doen. Hij is ondernemend en blijkt een werk- en denkniveau op mbo/hbo-niveau te hebben, zodat aannemelijk is dat hij een inkomen had kunnen genereren dat (ver) boven zijn hoogst genoten opleiding ligt. Volgens hem had hij een bijpassend salaris kunnen verdienen van € 38.857,- bruto per jaar in 2010, dat in 12,5 jaar zou doorgroeien met € 2.531,44 per jaar naar (€ 48.983,- in 2014, € 54.046,- in 2016 en) € 70.400,- bruto per jaar tussen 2023 en 2060. Achmea heeft dat betwist.

4.9.

4.10.

Bij gebrek aan voldoende feitelijke gegevens kan de rechtbank het verlies wegens verminderd arbeidsvermogen over de periode vanaf het ongeval tot 2025 niet berekenen. Een concrete begroting kan echter achterwege blijven, nu [eiser] ter zitting heeft gevraagd om – net als in het vonnis met vindplaats ECLI:NL:RBMNE:2025:6838 – de uitgangspunten voor herberekening te geven, waarna partijen een nieuwe schadeberekening op dit punt kunnen laten maken met inachtneming van de door de rechtbank geformuleerde uitgangspunten. Achmea heeft daartegen geen bezwaar gemaakt. De rechtbank zal dat verzoek inwilligen en naast voormelde uitgangspunten voor berekening van gevallen schade wegens verminderd arbeidsvermogen, ook uitgangspunten voor de overige schadeposten formuleren.

4.11.

Het komt de rechtbank voor dat partijen na dit tussenvonnis over voldoende gegevens beschikken om de zaak met elkaar te kunnen afhandelen zonder dat de rechtbank het uiteindelijke bedrag in een eindvonnis moet opnemen. Mochten partijen daartoe echter niet in staat zijn, of om een andere reden wensen dat de rechtbank het totale schadebedrag en de overige kosten die voor vergoeding in aanmerking komen (waaronder proceskosten) in een vonnis opneemt, dan zal de rechtbank hieraan uiteraard gevolg geven. In dat geval mogen partijen nog een akte ( [eiser] ) en een antwoordakte (Achmea) nemen, en zal daarna eindvonnis worden gewezen. [eiser] zal in dat geval inzichtelijk moeten maken hoe hij tot de herberekende bedragen is gekomen, zo nodig met onderliggende onderbouwing, zodat Achmea in staat is om daarop bij antwoordakte te reageren.

4.12.

De rechtbank overweegt dat het beoordelingskader voor het toekomstig verlies aan arbeidsvermogen in wezen overeenkomt met het hiervoor weergegeven beoordelingskader voor verschenen schade, met dien verstande dat nu twee hypothetische situaties worden vergeleken, namelijk de hypothetische toekomstige situatie zonder ongeval en de eveneens hypothetische toekomstige situatie met ongeval. Nog steeds moet worden beoordeeld wat redelijkerwijs te verwachten valt omtrent toekomstige ontwikkelingen, onder afweging van goede en kwade kansen. De kennis of inzichten over wat er is gebeurd in de inmiddels voorbije periode (sinds het ongeval) kunnen worden gebruikt bij het maken van een inschatting van de situatie waarin de benadeelde zonder ongeval zou hebben verkeerd. Voor de redelijke verwachting omtrent toekomstige ontwikkelingen dient naar het oordeel van de rechtbank zoveel mogelijk te worden aangesloten bij de concrete situatie van [eiser] , zijn opleiding, persoonlijke situatie en arbeidsverleden tot het moment van het ongeval.

4.13.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft [eiser] onvoldoende onderbouwd gesteld dat hij in de toekomst schade zal lijden door verminderd arbeidsvermogen. Daartoe is het volgende redengevend.

- De verzekeringsarts heeft geconcludeerd dat [eiser] beschikt over duurzaam benutbare mogelijkheden, waarbij [eiser] is aangewezen op arbeid waarbij de in de FML genoemde beperkingen gelden met betrekking tot belasting van de rechterknie. Er is geen urenbeperking aangenomen. [eiser] kan met die beperkingen passende functies vervullen. Partijen zijn het er in deze procedure over eens dat het werk als taxichauffeur passend is en dat hij dat fulltime kan verrichten.

- De rechtbank volgt [eiser] zoals hiervoor is overwogen niet in zijn standpunt dat hij, het ongeval weggedacht, als zelfstandig ondernemer met zijn verdiencapaciteit een inkomen had kunnen genereren dat (ver) boven zijn hoogst genoten opleiding ligt. De rechtbank acht gelet op alle omstandigheden van dit geval, waaronder daadwerkelijk opleidingsniveau en werkervaring, aannemelijk dat [eiser] zonder ongeval een baan in loondienst in de horeca zou hebben gehad. Dat in een dergelijke baan meer kan worden verdiend dan als taxichauffeur is tot op heden niet gesteld of gebleken.

- De verzekeringsarts heeft gemeld dat op lange termijn (8-10 jaar) rekening moet worden gehouden met toegenomen klachten en beperkingen ten gevolge van een verslechterde situatie van het rechter kniegewricht. Dit zal gebaseerd zijn op de (door de in het rapport van de verzekeringsarts genoemde artsen beschreven) kans op vervroegd optredende artrose van het kniegewricht. Voor zover de klachten en beperkingen als gevolg van artrose toenemen, wordt dit ondervangen met de gevraagde verklaring voor recht vanwege meerschade die hierop ziet en met instemming van Achmea zal worden toegewezen op na te melden wijze.

4.14.

[eiser] vraagt de rechtbank in deze procedure om zijn toekomstig verlies aan verdienvermogen op dit moment te begroten. Daarvoor dient te worden gekeken naar de aanknopingspunten die er zijn om schade voor de toekomst te kunnen vaststellen en die zijn er naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende. De conclusie is dan ook dat [eiser] geen schade lijdt door toekomstig verminderd arbeidsvermogen.

4.15.

4.16.

De rechtbank wijst de vordering af. [eiser] volstaat voor wat betreft de gevorderde bedragen met een verwijzing naar de richtlijn huishoudelijke hulp van de Letselschade Raad, maar onderbouwt onvoldoende dat hij daadwerkelijk schade lijdt doordat er extra kosten ter zake huishoudelijke hulp zijn gemaakt. Dat licht de rechtbank als volgt toe.

4.17.

Achmea heeft onweersproken gesteld dat een daggeldvergoeding is verstrekt voor de periode waarin [eiser] in het ziekenhuis was opgenomen, zodat de over die periode gevorderde vergoeding voor huishoudelijke hulp in ieder geval niet toewijsbaar is. Dat geldt ook voor de periode waarin [eiser] na het ongeval en de ziekenhuisopname bij zijn vader verbleef. Naast het feit dat niet duidelijk is hoe lang dit precies was (enkele maanden, is ter zitting verklaard) heeft [eiser] niet gesteld en onderbouwd welke extra last dat in het huishouden van zijn vader heeft teweeggebracht. Zonder nadere onderbouwing, die ontbreekt, blijkt niet dat de gewijzigde situatie tot schade heeft geleid. Inmiddels woont [eiser] samen en heeft hij twee kleine kinderen. Dat thans huishoudelijke hulp wordt ingeschakeld acht de rechtbank niet ongebruikelijk in een gezin van tweeverdieners met kinderen. Niet is aangetoond dat dit verband houdt met het ongeval. [eiser] heeft ook niet gespecificeerd dat en welke taken zijn partner of een derde verricht die [eiser] als gevolg van het ongeval niet kan uitvoeren. Ook hiervoor geldt dat zonder nadere toelichting niet blijkt dat deze situatie schade in de vorm van aanvullende kosten oplevert. Dat partners onderling de taken verdelen, en één van hen daarbij meer of zwaardere taken op zich neemt, past bij een relatie en het voeren van een gezamenlijke huishouding en leidt niet zonder meer tot schade. Daar komt bij dat [eiser] niet heeft onderbouwd dat hij bepaalde huishoudelijke werkzaamheden niet kan doen als gevolg van zijn beperkingen en welke werkzaamheden dat zijn. Een bericht daaromtrent van een ter zake deskundige ontbreekt. Uit de FML kan de rechtbank dit evenmin afleiden. Zo kan [eiser] tot 10 kg tillen of dragen (bijvoorbeeld boodschappen) en heeft hij verklaard dat hij in staat is de avondmaaltijd te koken (zij het dat dit hem meer tijd kost). De slotsom luidt dat dit geen schadepost betreft die voor vergoeding in aanmerking komt.

4.18.

[eiser] vordert € 7.018,- aan reeds geleden schade wegens verlies aan zelfwerkzaamheid en € 184.261,- aan in de toekomst te lijden schade wegens verlies aan zelfwerkzaamheid. Hij begroot de tot 2025 geleden schade op dit punt aan de hand van de Letselschade Richtlijn Zelfwerkzaamheid. De toekomstige schade is concreet begroot. [eiser] heeft daartoe offertes overgelegd voor tuinonderhoud en (binnen)schilderwerk.

4.19.

Achmea betwist dat [eiser] in het geheel geen werkzaamheden in en om huis kan verrichten. [eiser] zou het lichte schilderwerk zelf kunnen uitvoeren, nu hij volgens de FML van 23 april 2021 in staat is te reiken, duwen, trekken en boven schouderhoogte te werken. Het eigen aandeel in de zelfwerkzaamheid is volgens Achmea ook geringer dan [eiser] stelt; als [eiser] zoals hij stelt inderdaad werkweken van 60-70 uur maakte voorafgaand aan het ongeval, is zeer aannemelijk dat onderhouds- en tuinwerkzaamheden (grotendeels) werden uitbesteed. Ook wordt de hoogte van de gevorderde toekomstige schade gemotiveerd betwist.

4.20.

De rechtbank stelt voorop dat de schade die [eiser] vordert voor toekomstige schade, onrealistisch hoog is. Zo wordt voor tuinonderhoud € 2.442,- per jaar gevorderd, welk bedrag ziet op maar liefst negentien jaarlijkse onderhoudsbeurten, terwijl het gaat om een grotendeels betegelde en dus onderhoudsarme tuin met een relatief beperkte omvang, behorend bij een hoekwoning van een blok rijtjeshuizen. Ook de vordering met betrekking tot het schilderwerk binnen en buiten is onderbouwd met royale offertes. Ter zitting is desgevraagd bevestigd dat de woning deels kunststof kozijnen heeft, terwijl niet blijkt dat daarmee in de offerte rekening is gehouden. Dat betekent dat de gevorderde kosten voor het schilderwerk buiten in ieder geval niet reëel zijn. De rechtbank is niet gebonden aan de door [eiser] gekozen berekeningsmethode en ziet gelet op het voorgaande aanleiding om ook de toekomstige schade te begroten aan de hand van voornoemde richtlijn.

4.21.

Omdat [eiser] na het ongeval medio 2014 is opgenomen en daarna een aantal maanden bij zijn vader verbleef, wordt uitgegaan van schade vanaf 2015. Conform de door [eiser] overgelegde schadestaat (productie 30 bij dagvaarding) zal de rechtbank uitgaan van een omrekenfactor 0,7 (appartement) tot en met 2023. Vanaf 2024 geldt factor 1 voor een hoekwoning met onderhoudsarme tuin. De rechtbank zal conform de richtlijn uitgaan van 70 jaar. Verder wordt uitgegaan van een aandeel van [eiser] van 50%, omdat het dossier geen aanknopingspunten biedt voor het aannemen van een hoger percentage. Uitgaande van volledige uitval van [eiser] voor de betreffende werkzaamheden leidt dit tot de volgende begroting:

4.22.

In geschil is of [eiser] volledig is uitgevallen voor de werkzaamheden in en om het huis, of dat sprake is van een gedeeltelijke uitval. De rechtbank overweegt dat de lichamelijke beperkingen waar [eiser] mee kampt, direct van invloed zijn op zijn mogelijkheid tot het verrichten van de werkzaamheden waar het hier om gaat. De rechtbank acht echter onvoldoende onderbouwd dat [eiser] volledig voor deze werkzaamheden is uitgevallen aangezien [eiser] volgens de FML van 23 april 2021 in staat is te reiken, duwen, trekken en boven schouderhoogte te werken. Lichte werkzaamheden kan hij zelf uitvoeren. [eiser] heeft zijn stelling dat hij in het geheel geen reparatie-, schilder- en tuinwerkzaamheden meer kan uitvoeren (na betwisting) onvoldoende onderbouwd. De rechtbank hanteert derhalve een percentage van 75% voor de mate van beperking. Daarmee komt de schade tot en met 2024 op € 1.537,13 (€ 2.049,50 x 0,75) en de toekomstige schade op € 9.962,25 (€ 13.283,- x 0,75).

4.23.

Dit leidt tot de slotsom dat de totaal te vergoeden schade ter zake verlies zelfwerkzaamheid wordt vastgesteld op € 11.499,38 (€ 1.537,13 + € 9.962,25).

4.24.

[eiser] vordert een vergoeding van € 58.500,- wegens immateriële schade en verwijst daartoe onder meer naar de nummers 98, 107 en 2320 van de Smartengeldgids (2024). Achmea heeft onder verwijzing naar de nummers 83, 97, 98, 103 en 104 van de Smartengeldgids als verweer gevoerd dat € 30.000,- passend is, gelet op de aard en ernst van de klachten en orthopedische beperkingen. Wanneer de Rotterdamse schaal zou worden toegepast acht Achmea € 40.000,- redelijk.

4.25.

Per 1 januari 2026 worden de aanbevelingen smartengeld van het LOVCK, LOVCH en LOVS voor de begroting van smartengeld gehanteerd. Daarin wordt onder meer aanbevolen om vanaf januari 2026 de begroting van smartengeld voor letsel te benaderen via de methode van de Rotterdamse schaal. De definitieve versie van de Rotterdamse schaal biedt een richtlijn die civiele rechters en strafrechters kunnen gebruiken bij het vaststellen van de hoogte van het smartengeld.

4.26.

Het knieletsel van [eiser] past binnen hoofdstuk 5, orthopedisch letsel, onder categorie a: (zeer) ernstig knieletsel. Relevante factoren voor de omvang van het smartengeld zijn: leeftijd, beperking van beweging of instabiliteit in het gewricht, de duur van het letsel en de daaruit voortvloeiende klachten, (risico op) degeneratieve veranderingen, prognose, mate van pijn, benodigde medische behandeling, cosmetische gevolgen, psychische gevolgen, weerslag op sociaal leven, tijdsbesteding, werk/opleiding, etc. In dit geval gaat het om (zeer) ernstig knieletsel waarvoor drie operaties nodig zijn geweest. Er is sprake van blijvend letsel. Artsen verwachten verslechtering in die zin dat posttraumatische gonartrose wordt verwacht. [eiser] kampt met pijnklachten en ondervindt op meerdere vlakken blijvende beperkingen.

4.27.

4.28.

Ter zitting zijn partijen het erover eens geworden dat uitgaande van de Rotterdamse schaal, (zeer) ernstig knieletsel en voornoemde factoren, een vergoeding van € 58.500,- op dit punt passend is. Dit bedrag is toewijsbaar.

4.29.

4.30.

[eiser] vordert dat Achmea wordt veroordeeld een belastinggarantie te verstrekken. Achmea heeft aangegeven dat zij, indien zij wordt veroordeeld tot vergoeding van schade uit hoofde van verlies van verdienvermogen, hiertoe bereid is. Deze vordering is toewijsbaar.

4.31.

[eiser] vordert € 171.512,- aan verschenen materiële schade en € 375.393,- aan toekomstige materiële schade en heeft deze schade nader gespecificeerd in de als productie 30 bij dagvaarding overgelegde schadestaat.

4.32.

Ten aanzien van de gevorderde verschenen materiële schade heeft Achmea opgemerkt zich in grote lijnen te kunnen vinden in een deel van de opgevoerde posten, maar ook vraagtekens te hebben bij een aantal kostenposten. Een deel van die onduidelijkheden is ter zitting weggenomen (zoals kosten voor een shortleaseauto en kosten voor een nieuw matras). Ten aanzien van de gevorderde toekomstige schade heeft Achmea de gevorderde kosten voor fysiotherapie en personal training betwist. De rechtbank zal hierna de uitdrukkelijk erkende en betwiste posten bespreken. Posten die in productie 30 zijn opgenomen en waartegen geen verweer is gevoerd (zoals bijvoorbeeld de ziekenhuisdaggeldvergoeding en reis- en parkeerkosten), worden als onbetwist toewijsbaar geacht.

4.33.

[eiser] vordert vergoeding van het eigen risico van de ziektekostenverzekering vanaf 2014 tot en met 2042 (het jaar waarin [eiser] vijftig wordt). [eiser] voert hiertoe aan dat zijn medische consumptie voorheen nagenoeg nihil was, maar dat hij sinds en ten gevolge van het ongeval jaarlijks zijn eigen risico verschuldigd is geweest. Volgens [eiser] is vergoeding van het eigen risico tot vijftigjarige leeftijd redelijk, nu aannemelijk is dat hij vanaf die leeftijd ook zonder ongeval zijn eigen risico zou hebben gebruikt. Vanaf 2025 tot en met 2042 wordt jaarlijks een bedrag van € 385,- opgevoerd. Over de voorgaande jaren worden – blijkens de schadestaat – wisselende bedragen gevorderd.

4.34.

Daarnaast voert [eiser] van 2025 tot en met 2042 kosten op voor de premie voor zijn ziektekostenverzekering ten bedrage van € 210,- per jaar. [eiser] voert hiertoe aan dat hij tot en met 2024 een vrijwillig verhoogd eigen risico had van € 885,-. Vanaf 2025 heeft hij zijn eigen risico verlaagd naar € 385,-, waardoor zijn premiekorting is vervallen en hij jaarlijks € 210,- meer premie moet betalen dan voorgaande jaren. Het verschil in premie kwalificeert volgens [eiser] als schadepost. [eiser] wijst erop dat door de verlaging van het eigen risico een groter deel van de behandelingen (door de fysiotherapeut) wordt vergoed door de zorgverzekeraar en dat hij hiermee heeft voldaan aan zijn schadebeperkingsplicht.

4.35.

Achmea refereert zich wat betreft de kosten van het eigen risico aan het oordeel van de rechtbank. Ten aanzien van de ziektekostenpremie heeft Achmea geen verweer gevoerd.

4.36.

4.37.

Ten aanzien van de door [eiser] opgevoerde kosten voor de ziektekostenpremie oordeelt de rechtbank dat [eiser] voldoende onderbouwd heeft gesteld dat hij – door de verlaging van het eigen risico van € 885,- naar € 385,- – jaarlijks meer premie moet betalen dan voorgaande jaren en dat de schadepost eigen risico hierdoor beperkt blijft. Laatstgenoemde is in het voordeel van Achmea, die deze schadepost dient te vergoeden. Achmea heeft de schadepost ten aanzien van de ziektekostenpremie niet betwist. De opgevoerde kosten komen daarom voor vergoeding in aanmerking.

4.38.

[eiser] stelt dat hij als gevolg van het ongeval twee (knie)braces per jaar nodig heeft, waarvan er één per twee jaar wordt vergoed door de zorgverzekeraar. Per twee jaar moet hij dus drie exemplaren zelf betalen. [eiser] vordert de kosten van anderhalve brace per jaar vanaf 2014, een en ander zoals weergegeven in de als productie 30 overgelegde schadestaat. Achmea heeft tijdens de mondelinge behandeling aangegeven dat zij deze aanvankelijk onduidelijke schadepost niet langer betwist. De door [eiser] opgevoerde kosten komen daarom voor vergoeding in aanmerking.

4.39.

[eiser] voert kosten op voor een (aangepaste) shortlease auto, waarvan hij na het ongeval een tijd gebruik heeft gemaakt. Achmea heeft tijdens de mondelinge behandeling aangegeven dat zij de omvang van deze schadepost niet (langer) betwist. Deze schadepost – zoals weergegeven in productie 30 bij de dagvaarding – komt daarom voor vergoeding in aanmerking.

4.40.

[eiser] vordert een bedrag van € 9.642,- voor ‘meerkosten woning’ vanaf 2014 tot en met 2020. De rechtbank begrijpt de stelling van [eiser] aldus dat dit kosten betreffen die hij heeft moeten maken omdat hij ten gevolge van het ongeval een aantal jaren niet in zijn eigen woning heeft kunnen wonen en in plaats daarvan een woning van zijn vader heeft gehuurd.

4.41.

Achmea betwist dat de door [eiser] opgevoerde kosten voor vergoeding in aanmerking komen, nu de schadepost volgens haar onvoldoende is onderbouwd en niet duidelijk is waarop de kosten zien.

4.42.

De rechtbank is van oordeel dat [eiser] de schadepost – tegenover de betwisting van Achmea – onvoldoende heeft onderbouwd. Weliswaar heeft [eiser] als productie 85 een overzicht overgelegd waarop kosten staan vermeld, maar deze kosten zijn niet onderbouwd met stukken. De opgevoerde kosten komen daarom niet voor vergoeding in aanmerking.

4.43.

[eiser] stelt dat hij als gevolg van het ongeval een nieuw matras heeft moeten aanschaffen. Hij voert hiervoor kosten op ten bedrage van € 1.530,-. Achmea heeft tijdens de mondelinge behandeling aangegeven dat zij deze schadepost niet langer betwist. Het door [eiser] gevorderde bedrag komt daarom voor vergoeding in aanmerking.

4.44.

[eiser] voert kosten op voor fysiotherapie tot aan zijn pensioenleeftijd in 2067. [eiser] verwijst in dit verband naar een door hem overgelegde verklaring van zijn fysiotherapeut, waaruit volgens hem de noodzaak van fysiotherapeutische behandelingen op lange termijn blijkt. Volgens [eiser] is voortdurende fysiotherapie noodzakelijk om de conditie van zijn knie zo optimaal mogelijk te houden en de kans op artrose zoveel mogelijk te beperken. [eiser] wijst er in dit verband op dat orthopedisch chirurg [naam 2] en verzekeringsarts [naam 3] hebben geconcludeerd dat het risico op een vervroegde posttraumatische artrose verhoogd is. Zou [eiser] geen fysiotherapie volgen, dan is door de toenemende artrose niet aannemelijk dat hij tot zijn pensioen kan blijven werken, met een groter verlies van verdienvermogen als gevolg. De kosten voor fysiotherapie kwalificeren volgens [eiser] dan ook niet alleen als schade, maar ook als redelijke kosten ter beperking van verdere schade zoals bedoeld in artikel 6:96 BW.

4.45.

Achmea acht het – gelet op de beperkingen van [eiser] – aannemelijk dat hij de komende jaren fysiotherapeutische behandelingen nodig zal hebben, maar zij betwist dat deze behandelingen voor de rest van zijn leven noodzakelijk zullen zijn. Achmea wijst er in dit verband op dat uit de door [eiser] overgelegde verklaring van de fysiotherapeut blijkt dat [eiser] naar verwachting nog (slechts) drie jaar fysiotherapie nodig heeft. Daarbij komt dat een fysiotherapeut geen medisch specialist is en niet beschikt over de expertise om een medisch oordeel te geven over de noodzaak van behandelingen op de lange termijn. Een dergelijk oordeel behoort uitsluitend toe aan een medisch deskundige. De personal trainer meldt dat [eiser] ‘mogelijk’ de rest van zijn leven training nodig zal hebben. De in deze kwestie ingeschakelde deskundige ( [naam 2] ) heeft niets gezegd over de noodzaak van toekomstige behandelingen door een fysiotherapeut. Voorgaande maakt dat de schadepost volgens Achmea niet voor vergoeding in aanmerking komt.

4.46.

De rechtbank oordeelt dat de door [eiser] (in productie 30) opgevoerde kosten voor fysiotherapie in beginsel voor vergoeding in aanmerking komen. Achmea heeft de in de schadestaat genoemde kosten voor fysiotherapie over de jaren 2016-2018 niet betwist. Ten aanzien van de opgevoerde kosten vanaf 2025 is de rechtbank van oordeel dat [eiser] voldoende gemotiveerd heeft gesteld dat – als gevolg van het ongeval – fysiotherapie voor hem op de lange termijn noodzakelijk is om zijn fysieke belastbaarheid te optimaliseren, (pijn)klachten te verminderen en de kans op artrose te beperken. De rechtbank neemt hierbij ook in aanmerking dat in het rapport van [naam 2] informatie uit de behandelend sector is opgenomen, waaronder de brief van orthopedisch chirurg in het Orthopedium dr. [naam 8] van 31 oktober 2016, waarin is vermeld: Met betrokkene is uitgebreid besproken de 70-80-urige werkweek gevolgd door een advies voor langdurige fysiotherapie (…)” Ook is vermeld dat chirurg [naam 10] in een brief van 17 september 2015 meldde dat sprake was van een quadricepsatrofie en adviseerde om dit te trainen. In een brief van dr. [naam 8] van 4 juli 2017 is vermeld: “Met betrokkene is uitvoerig gesproken over de prognose. Uitgesproken wordt dat een 70-80 uur werkweek met staand werk niet meer reëel is gezien de knie. Fysiotherapie werd geadviseerd.” Ter zitting heeft [eiser] bovendien toegelicht dat hij zonder fysiotherapie en training meer (pijn)klachten ervaart. Uit het voorgaande volgt naar het oordeel van de rechtbank de noodzaak van langdurige fysiotherapie.

4.47.

Achmea heeft haar betwisting daartegenover niet onderbouwd met een verklaring van een medisch adviseur of andere deskundige. Achmea heeft onvoldoende gemotiveerd betwist dat [eiser] langdurig op fysiotherapie is aangewezen. Tegen de hoogte van de gevorderde kosten die verband houden met geleden en toekomstige schade voor fysiotherapie zoals opgenomen in de schadestaat (productie 30 bij dagvaarding), is geen verweer gevoerd, zodat de daar genoemde bedragen toewijsbaar zijn.

4.48.

[eiser] vordert geleden en toekomstige kosten wegens personal training tot aan zijn pensioen. Begeleiding door een personal trainer, die in nauw contact staat met de fysiotherapeut, is volgens [eiser] noodzakelijk om de conditie van zijn knie zo optimaal mogelijk te houden en de kans op verslechtering en artrose te beperken. Ter onderbouwing van de noodzaak van personal training op lange termijn verwijst [eiser] naar een door hem overgelegde verklaring van zijn personal trainer. Volgens [eiser] stelt personal training hem ook in staat om zijn verdiencapaciteit op lange termijn te kunnen blijven inzetten. De opgevoerde kosten betreffen dus niet alleen schade, maar ook redelijke kosten ter beperking van verdere schade ex artikel 6:96 BW, aldus [eiser] . [eiser] berekent de kosten op basis van een jaarbedrag van € 3.580,-.

4.49.

Achmea betwist dat [eiser] tot zijn pensioenleeftijd is aangewezen op personal training. Weliswaar geeft de personal trainer in de door [eiser] overgelegde verklaring aan dat [eiser] mogelijk levenslang training nodig zal hebben, maar dit betekent niet dat daarvan daadwerkelijk sprake zal zijn. Daarbij komt dat een personal trainer geen medisch specialist is en dus geen oordeel kan geven over de noodzaak van behandelingen op de lange termijn. Dit is enkel voorbehouden aan medisch deskundigen. De in deze kwestie ingeschakelde deskundige [naam 2] heeft niets gezegd over de toekomstige noodzaak van een personal trainer. Bovendien is aannemelijk dat [eiser] ook zonder ongeval kosten zou hebben gemaakt voor sportbeoefening, hetzij voor personal training dan wel voor een regulier sportschoolabonnement. Gelet op het voorgaande komt de schadepost volgens Achmea niet voor vergoeding in aanmerking.

4.50.

De rechtbank oordeelt dat de door [eiser] (in de schadestaat, overgelegd als productie 30 bij de dagvaarding) genoemde kosten voor personal training voor vergoeding in aanmerking komen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft [eiser] voldoende onderbouwd dat – als gevolg van het ongeval – personal training voor hem (ook op de lange termijn) noodzakelijk is om gericht aan zijn fysieke klachten te kunnen werken, om pijn- en andere klachten te beperken en zijn belastbaarheid zo optimaal mogelijk te maken. Beweging verkleint ook de kans op artrose, waarop bij [eiser] volgens de deskundige ( [naam 2] ) een verhoogd risico bestaat. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiser] toegelicht dat hij voor het ongeval niet van sporten hield maar dat er nu een noodzaak bestaat en dat hij zonder personal training meer fysieke klachten ondervindt. Achmea heeft onvoldoende gemotiveerd betwist dat personal training voor onbepaalde tijd nodig is.

4.51.

Deze posten zullen moeten worden herberekend aan de hand van de uitkomst van de nog te maken schadeberekening.

4.52.

4.53.

4.54.

Buitengerechtelijke kosten komen voor vergoeding in aanmerking als is voldaan aan de dubbele redelijkheidstoets van artikel 6:96 lid 2 BW: (i) het maken van kosten dient in de gegeven omstandigheden redelijk te zijn en (ii) de omvang van de verrichte werkzaamheden zal redelijkerwijs noodzakelijk moeten zijn om vergoeding van de schade te verkrijgen.

4.55.

[eiser] heeft zeven facturen met bijlagen als producties in het geding gebracht die inzicht zouden moeten geven in de verrichte werkzaamheden en de noodzakelijkheid daarvan om buitengerechtelijk vergoeding van schade te verkrijgen. In deze facturen staan vele uren (tegen een hoog uurtarief van € 310,-) gespecificeerd, maar vaak in kleine eenheden van enkele tientallen minuten die generiek zijn omschreven. Daardoor zal de rechtbank de noodzakelijkheid van de gefactureerde uren slechts op hoofdlijnen kunnen beoordelen.

4.56.

4.57.

De hoogte van dit resterende bedrag komt de rechtbank ook niet reëel voor, nu aansprakelijkheid en causaal verband vaststonden en uitsluitend nog de hoogte van de schadeposten in geschil was. Bovendien is [eiser] ten aanzien van een groot deel van de schade niet in het gelijk gesteld en is een groot deel van de vordering (in ieder geval de helft) niet toewijsbaar. De rechtbank acht de gevorderde buitengerechtelijke kosten toewijsbaar tot 50% van € 9.046,27 (= € 4.523,14).

4.58.

De rechtbank gaat ervan uit dat partijen met bovengenoemde uitgangspunten tot overeenstemming kunnen komen over de schade. Indien dit niet het geval is en een eindvonnis dient te worden gewezen, mogen partijen een akte nemen, zoals onder 4.11 beschreven.

4.59.

Achmea moet als de in het ongelijk gestelde partij de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. Omdat [eiser] heeft geprocedeerd op basis van een toevoeging, zal Achmea niet worden veroordeeld tot betaling van de explootkosten en betekeningskosten. De proceskosten van [eiser] worden op dit moment begroot op:

4.60.

Ten aanzien van de gevorderde proceskosten van de in 2021 tussen partijen gevoerde procedure inzake (het gelasten van) een voorlopig deskundigenonderzoek (C/09/604606 / HA RK 20-557) overweegt de rechtbank dat deze in principe voor vergoeding in aanmerking komen, maar dat [eiser] de kosten wel moet specificeren. Dit heeft hij (nog) niet gedaan.

4.61.

De gevorderde wettelijke rente over de (na)kosten komt eveneens voor toewijzing in aanmerking. De proceskostenveroordeling zal bij eindvonnis – eventueel vermeerderd met nog te maken en voor vergoeding in aanmerking komende liquidatiekosten – worden uitgesproken indien de zaak niet wordt doorgehaald.